Ik ben bijna halverwege en dan krijg ik best wel snel een baby. En dat krijgen, dat is niet helemaal de goede term. “We krijgen een kindje” Nou nee hoor. Jij krijgt helemaal niks. Ja, maanden vol kwalen en ellende om vervolgens je uiterste, pijnlijkste, stinkende (ook letterlijke…) best te moeten doen om dat kind eruit te werken.


Ik raakte al licht gealarmeerd toen dames bij de keuze thuis of ziekenhuis-bevalling begonnen over mijn dacht ik spreekwoordelijke bloed aan de muren. ‘De placenta spoot los en de hele muur was rood!’ . En dan deze; ‘Bij mij ging het best keurig, zelfs mijn voeten waren nog schoon’… EXCUSE ME?! What de fuck gaat er gebeuren dan? Met toegeknepen benen lees ik het ene griezelverhaal na het andere.

Vervolgens kom ik er achter dat veel vrouwen ook nog eens gaan kotsen tijdens het bevallen. Alsof je nog niet werkelijke elke lichaamssubstantie naar buiten perst (elke ja, bedenk ze maar, en niet alleen de vloeibare……) ga je ook nog een lekker aan de braak op je baarbed. Mijn god, kan ik nog terug? kan ik deze fijne en zo welkome baby niet extern uitbroeden, in een verwarmde vaas-achtige capsule in de woonkamer?
Het is een scary idee dat je eigenlijk al maanden ziet aankomen dat iets dat zo leuk was, zoveel pijn gaat doen… “Erin is leuker dan eruit” het is een eeuwenoud en oh zo waar spreekwoord. Maar ja, ik snap best dat moeder natuur het zo bedoeld heeft. Als we zelf mochten kiezen dan komt dat kind er natuurlijk niet vanzelf uit, sterker nog, dan laten we het zitten tot het een beetje gaat rotten ben ik bang. Want voor pijn kies je natuurlijk liever niet. Daarom is het iets dat gewoon moet gebeuren.

Van de week stuit ik in een van de zwangerschapsbladen (ik heb er nu zes, de een nog truttiger dan de andere, uit de blije dozen) op iets dat zelfs mijn fantasie ver te boven gaat. Mom’s liquid Love. Heb je er een voorstelling bij? Nee? Let op: je kan, als je van een bepaalde bijzondere periode zoals borstvoeding geven (als dat überhaupt lukt, borstvoeding nazis!) maar moeilijk afscheid kan nemen, een beetje moedermelk opsturen naar een bedrijf.

Dan maken ze er een sierraadje van. Hopelijk goed verpakt tegen geurtjes, anders is het ook zo wat, meurend naar bedorven moedermelk je visite ontvangen. Of ik een grapje maak? Nee integendeel. Want nu komt het. Je kan zelfs een stukje navelstreng of placenta laten gebruiken. Excuseer u zegt?! Meteen besluit ik na de bevalling zo snel mogelijk een staaltje bij de persweeën uitgedrukte poep op te sturen, samen met een stukje afgescheurd perineum, om een flamingo van te laten boetseren (ideetje van mijn man, de flamingo is tenslotte de nieuwe ananas).
Ik heb echt een half uur de slappe lach gehad toen ik dit las. Wat doen die mensen dan in dat atelier waar die spullen binnenkomen? Lachen bij weer een stuk navelstreng en uit een la een Chinees pre-fab hangertje met een stuk rood geschilderd touw toveren? Wat voor gekke ziel verzint zoiets? En als er dames zijn die dit een leuk idee vinden, of heer bespaar het me, van een eerder gebaarde baby iets om hun nek hebben hangen, laat me weten wat je dacht. En denkt. Licht me in in de bijzondere wereld die mama zijn heet.
Ik ben blij dat ik nog dik 4 maanden heb om me erop voor te bereiden. Het levert een hoop lol en zwartgalligheid op. Deze doos is in ieder geval blij.

Lettie

Ik heb Altijd al mama willen worden maar wel met een kleine, zo niet onmogelijke kanttekening: Geen man? Geen baby. Ik wilde graag een gezin met meer dan twee leden. Er moest dus eerst een papa komen. Op de valreep van de vruchtbaarheid kwam die man en vader voorbij. Hij luisde mij erin en ik was na 5 maanden relatie al zwanger.

Op 20 juli, 5 dagen nadat ik 38 ben geworden, is onze dochter Nimhue geboren. Vanwege de onmogelijke uitspraak (Nimmewee) is haar roepnaam Nimh. Zij is, uiteraard, ons kleine wondertje. Eerder genoemde man en vader is mijn rots in woelige branding.

Sinds mijn 36ste weet ik dat ik ADHD heb, na een lange en vaak moeilijke zoektocht naar wat er nou toch 'anders' aan mij was.
Bloggen doe ik niet alleen over zwanger-en moederschap maar over het leven an sich. Naast dat ik schrijf voor mijn werk ben ik Event Manager en Wedding Planner. Mijn schrijfstijl is al sinds mijn eerste blogs onomwonden en kritisch en overgoten met een sausje van zwartgallig sarcasme. Ik ontzie niets en niemand, en zeker mijzelf niet. 
De belangrijkste kernwaarde in mijn leven: Liefde. En humor. Zonder humor was ik er allang niet meer geweest en zou ik al helemaal geen tweede baby willen.