Niemand heeft me ooit verteld dat zwanger zijn ook best griezelig is. Er groeit een mensje in je lijf. Mijn eerste reactie was (ik ben ten slotte 37,5) ‚ Zwanger??!!!! Ik?!!!

De gedachten schieten alle kanten op, van’ wat-een-wondertje’ tot ‘jij-kleine-parasiet-dat-kan-nooit goed-zijn’. Ik ben een beetje in het Eline Vere-tijdperk blijven hangen. Mijn moeder zei dat van de week ook nog; ‘Jij? Jij wilde nooit weten hoe je lichaam in elkaar zat, dat vond je maar niks’.

Wat dat betreft ben ik liever een onwetend vrouwmensch. Zo stuurde mijn beste vriend me van de week ook een filmpje met hoe dat groeit in je lichaam, zo’n baby. ‘Dat wil ik allemaal niet weten’ gaf ik droog aan. Jawel joh zei hij. Nou echt niet. Kunnen we gewoon een beetje te raden overlaten?

Zo ook geen opnameapparatuur in de bevallingsruimte gaarne. Voor je het weet krijg ik (of God verhoedde het, hij) te zien wat er daar beneden allemaal gebeurd of juist niet gebeurd, of verkeerd gebeurd. Zoals de Fransen adviseren; De vader staat niet op de werkvloer bij het uiteinde van de tunnel maar achter de vrouw om haar te steunen. Wij laten zo de mystiek van de vrouw intact’. Ook beter voor je huwelijk lijkt mij zo… Zoals Robbie Williams ooit zei, naar aanleiding van de vraag hoe het was om de geboorte van zijn kind te aanschouwen; ‘Like me favorite pub burning down’. Ik wil het gewoon niet weten.

Maar ik blijk ook heel veel niet te weten. Zo heeft ook nooit iemand het gehad over tepels die aanvoelen als gloeiende poken, borsten die lijken op wespennesten die in de fik staan (met de wespen er nog in) en de chronische jeuk over heel je lijf. Daarnaast hoofdpijn, slapen doe je toch al nooit meer dus daar mag je vanaf week drie al aan wennen, en de stoelgang… Zal ik het subtiel proberen te omschrijven? Ik voel me een beetje een geit of alpaca op het toilet.

Wat fantastisch wordt gecompenseerd door het feit dat ik echt soms 30 keer per dag moet piesen, vooral als ik net lekker in bed lig. Daarnaast ben ik mijn eigen privé gaskamer en heb ik zulk bloedend tandvlees dat ik me een self-suplied vampier voel. Als je al niet wakker gehouden wordt door je flippende blaas, dan wel door de zorgen. Ze beginnen vanaf dag een, week twee of weet ik veel wanneer dat tellen nou precies start (in ieder geval als jij nog vrolijk aan de wijn staat en echt nog lang niet zwanger bent, dan start de zwangerschap al).

En die zorgen gaan lekker door tot je 90 bent. Als jij dat haalt. Of het aanstaande spruitje. In maand twee zie ik ineens dat ik een centimeter haar onder mijn armen heb. Wanneer was dat voor het laatst? Nou ik zal je zeggen; Nooit. Never. Ever. Ik ben gewoon vergeten te scheren! Is dit de zo gevreesde zwangerschapsdementie? Of omdat ik mijn medicatie niet meer mag nemen, die toch voor heel wat meer structuur zorgt? Ik vergeet alles, zie niks en het huis is een allesbehalve baby-veilige bende.

Gelukkig hebben we nog 5 maanden en begint de energie wat terug te komen. Had ik al verteld dat je energie ongeveer min 200 is de eerste maanden? Hoe doen die vrouwen dat met een fulltime baan? Ik ben al blij als ik de afwas weet weg te werken en een maaltijd op tafel weet te krijgen. Oh ja, eten, ook zoiets, Warm eten gaat er nauwelijks meer in, ik sta te kokhalzen bij vis en eet het liefst vlees. Op een pizza of een burger. Ik heb de hele dag zin in paté en leverworst (mind you, ik was praktisch vegetarisch voor de zwangerschap) en dat mag ik dan weer nauwelijks.

Roken was ik net mee gestopt en drinken mag niet (ook geen glaasje, ik doe het gewoon niet), Mijn hobby Urban exploration is gevaarlijk met al die schimmelende panden en op instorten staande vloeren, dus dat kan ook niet. Mijn verzetjes? Taart en heet douchen. Mijn huid haat me, al douche ik nu met kokosolie (ja onder de douche ja, ga ik straks ook op mijn baby smeren, al moet ik wel uitkijken dat ik baby dan niet uit mijn kladden laat glibberen).

En ik ben een beetje aangekomen (kilo of zes in 4 maanden, ik probeer wel veel te lopen). Koude melk is ook niet aan te slepen en verder hou ik me rustig. Zwanger zijn, het is een feest… Wie denkt dat ik cynisch ben (dat ben ik altijd trouwens) heeft gelijk.

Dat is mijn manier om met deze lijpe, nieuwe, onzekere en af en toe echt onplezierige situatie om te gaan (en ja dames, het ergste moet nog komen, ik weet het). Maar we zijn intens dankbaar voor ons haastige kruimeltje. Vanaf week 12 vlindert het in mijn buik en nu met week 15 maakt baby salto’s. Dat is raar ja, maar het maakt het werkelijk de wereld waard. Nu al.

Lettie

Ik heb Altijd al mama willen worden maar wel met een kleine, zo niet onmogelijke kanttekening: Geen man? Geen baby. Ik wilde graag een gezin met meer dan twee leden. Er moest dus eerst een papa komen. Op de valreep van de vruchtbaarheid kwam die man en vader voorbij. Hij luisde mij erin en ik was na 5 maanden relatie al zwanger.

Op 20 juli, 5 dagen nadat ik 38 ben geworden, is onze dochter Nimhue geboren. Vanwege de onmogelijke uitspraak (Nimmewee) is haar roepnaam Nimh. Zij is, uiteraard, ons kleine wondertje. Eerder genoemde man en vader is mijn rots in woelige branding.

Sinds mijn 36ste weet ik dat ik ADHD heb, na een lange en vaak moeilijke zoektocht naar wat er nou toch 'anders' aan mij was.
Bloggen doe ik niet alleen over zwanger-en moederschap maar over het leven an sich. Naast dat ik schrijf voor mijn werk ben ik Event Manager en Wedding Planner. Mijn schrijfstijl is al sinds mijn eerste blogs onomwonden en kritisch en overgoten met een sausje van zwartgallig sarcasme. Ik ontzie niets en niemand, en zeker mijzelf niet. 
De belangrijkste kernwaarde in mijn leven: Liefde. En humor. Zonder humor was ik er allang niet meer geweest en zou ik al helemaal geen tweede baby willen.