Depressie het taboe

depressie-het-taboe

Onbegrip bij depressie, ik geloof dat dat wel een van de dingen is waar ik het meeste ben tegen aangelopen het laatste half jaar. Op de een of andere manier lijkt er een groot taboe op te rusten en lijken mensen die het nog nooit in hun nabije of zelf hebben gehad er maar weinig te van te begrijpen.

Schop onder je kont, en gaan met die banaan!

Dat is denk ik wel de meest gehoorde zin van de afgelopen maanden, naast de volgende uitlatingen;  ”Kom op, even je schouders er nou onder ” Of ” Het heeft nu wel lang genoeg geduurd toch?” Of als laatste ”Ja, ik voel mij ook niet helemaal oké hoor, maar werk wel!” Op het moment dat ik zoiets krijg te horen, is het ENIGE wat in werking wordt gezet.. het gevoel van onbegrip en daarnaast schuldgevoel dat het nu al een half jaar duurt of dat ik het wel heb en een ander niet, en dat ik anderen tot last ben. Mensen hebben werkelijk geen flauw idee denk ik vaak, want dit is totaal niet iets wat je kiest. Ik heb geen keuze gehad, had ik die maar dan was ik al lang uit deze situatie geweest.

Donderslag bij heldere hemel

Mijn depressie kwam voor mij letterlijk als donderslag bij heldere hemel, ik merkte heus wel dat ik wankel werd… en dat het allemaal even niet meer ging. Maar dat was het dan ook, toen ik eenmaal compleet weg zakte in de leegte, het willen voelen van oneindige rust en het niet meer aankunnen van alles om mij heen… Ja, toen wist ik wel dat het mis was. Gelukkig, waren er ook mensen en specialisten om mij heen die ook zagen dat het niet goed ging en direct konden inspringen waar nodig. Dat was in het begin eigenlijk vrij weinig, ik wilde voornamelijk ontzettend graag rust in m’n hoofd, die ik ook zelf niet wist te vinden. Mijn hoofd maakte overuren, non stop bezig met alles wat niet goed was, non stop bezig met alles wat fout was aan mijzelf, en non stop bezig met wat de wereld wel niet zou denken.. controle verliezen en zo erg hard willen vasthouden… het was een waar gevecht… en ik verloor…

Uitleggen en onderbouwen

Ik heb gemerkt dat ik continu mijzelf maar probeer uit te leggen, je voelt gewoon dat mensen het maar niet begrijpen wat het nou daadwerkelijk inhoudt, dat betekend een of ander afweermechanisme aanzetten en uitleggen maar.. jezelf uitleggen en onderbouwen continu. Terwijl ik daar persoonlijk helemaal geen behoefte aan heb, het liefste wil je gewoon dat mensen het begrijpen.. en dat ze voelen dat je hier geen controle op hebt, maar dat het je overkomt…

Hallo! Kilo’s

Was het in het begin, dat eten mijn uitvlucht was… is het nu dat ik aankom door de medicatie… frustrerend.. want ik heb hard… heeeeel hard gevochten om te komen waar ik een jaar geleden was. En nu.. ben ik nog niet terug bij af.. maar ik ben wel aangekomen. en dan niet 5kg, maar meer dat dat… en dat zorgt er weer voor dat je onzeker wordt over je lichaam… De opmerking op het schoolplein van een moeder… ”Goh, jij WAS toch zoveel afgevallen vorig jaar?!” Euh ja… mevrouw dat WAS ik inderdaad! Geeft je nog meer bevestiging dat ook de buitenwereld ziet dat je gefaald hebt, ik ben toch weer aangekomen…. ”Zie je nou wel dat mensen altijd terugvallen en blijven eten.” Ik probeer hierin mijzelf een vrijbriefje te geven, dat het oké is en dat het weer goed gaat komen.. Alleen de vraag hoe, spookt onophoudelijk door mijn hoofd.. zomaar gaat het er niet af.. en misschien moet ik maar gewoon stoppen met medicijnen slikken…?

Het taboe

Psychisch ziek zijn….Tot de dag van vandaag heerst hierop nog steeds een Taboe, en aan de ene kant snap ik dat als mensen het niet wezenlijk zien net als een gebroken been, dat ze dan niet zo goed zien dat er echt iets met je mis is. Maar soms hé zou het toch wel een feestje zijn als men wat meer ”Out of the box” zouden denken en zou begrijpen dat niemand hierom vraagt. Niemand wil het gevoel hebben dat je compleet gek wordt, jezelf verliezen en kwijtraken, naar eeuwige rust verlangen en concentratie, energie en slaapproblemen hebben… Ik zou dit niemand gunnen… wat ik wél de mensen gun die naast mij dit moeten meemaken in hun leven… Is dat je jezelf ontschuldigd, dat je niet naar alle mensen probeert te luisteren, maar luistert naar de mensen die je lief hebben… en vooral.. geef jezelf de tijd… gun jezelf de kans om beter te worden. Dat gebeurd helaas niet snel, het heeft heel veel tijd nodig… en je moet vechten, heel hard vechten! Maar uiteindelijk ben ik ervan overtuigd, dat je er sterker en als een nóg mooier mens uit komt.. beschadigd.. dat wel.. maar sterker dat zeker!

 

Tamara

Tamara

Ik ben mama van Michael (7) en Luna (5) ♡ Passie voor koken ♡ Werkende moeder ♡ Netflix addict ♡ lowcarb lifestyle ♡
Tamara

Latest posts by Tamara (see all)

0 Comments
Share

Tamara

Ik ben mama van Michael (7) en Luna (5) ♡ Passie voor koken ♡ Werkende moeder ♡ Netflix addict ♡ lowcarb lifestyle ♡

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten