Een jaar voorbij

een-jaar-voorbij

Een jaar voorbij, je zou bijna kunnen zeggen een jaar gegroeid. Want hoe ik het eerst zag dat ik een jaar gefaald heb, kan ik nu zien dat ik dit jaar mij zoveel ook als mens heeft gegeven.

Het overkomt mij niet

Waar ik in het begin van mijn depressie dacht dat ik zo wel weer op de been zou zijn, dat het snel weer goed zou komen. Hoe laat de realisatie kwam dat het gewoon echt niet meer ging, en hoe diep ik eigenlijk verzonken en vast zat in mijn eigen hoofd. Nu achteraf, als ik dagboeken doorlees, weet ik dat mijn depressie al een jaar eerder signalen van zich liet zien. Dat ik al veel eerder mij anders gedroeg dan wie ik was, dat ik al zoveel eerder mijzelf was kwijt geraakt. Maar op dat moment zag ik dat helemaal niet, en ook een tijd erna was ik mij totaal nog niet bewust van wat zou komen. Tot het er was, en de kracht van rationeel denken ontbrak. Toen wist ik, dit komt niet meer goed. Toen dacht ik zelfs nooit meer goed, en uiteindelijk merk ik nu dat het beter zal worden dan goed. Depressie is uiteindelijk niet alleen maar in een diep gat zitten, het is ook onmettelijk veel over jezelf leren.

Lessen geleerd, nog meer te gaan

Na alle trainingen en therapie sessies die ik heb gehad. Heb ik echt heel veel geleerd. Het toepassen in de praktijk is nu nog alleen de laatste stap die ik moet nemen om mijzelf los te maken van wie ik was. En ook dit gaat met vallen en opstaan, ik maakte tot vorige week nog de domste fouten. Niet gek hoor, aangezien ik de veiligheid nu ben gewend van eigen gezin, familie, vrienden en trainingsgroepen. In deze kringen vind geen oordeel plaats, is er niks te bewijzen of uit te leggen. Is er een onbevooroordeelde veiligheid, en kan ik nu met heel m’n hart zijn wie ik ben. Geen angst om te falen, niet sterker voordoen dan je bent, niet aanpassen, of uitleggen… Het is gewoon goed.

Het is goed

En dat laatste het gevoel dat het goed is moet ik niet zoeken ik externe factoren, maar in mijzelf. Als het voor mijzelf goed is of voelt, dan maakt het niet zozeer meer uit wat de buitenwereld daarvan denkt of vind. Je vasthouden aan je eigen goed, en accepteren dat dat ook gewoon goed genoeg is. Lesje te leren nog steeds hoor mensen! Hoewel ik dingen sneller kan loslaten, is dit voor mij nog steeds een leerproces. Mij vasthouden aan mijn eigen “goed”. En daarbij de ruimte houden voor dat een ander een andere manier mag en kan hebben en dat dat ook goed is.. leerprocessen zijn dit die stukje bij beetje beter zullen gaan naarmate je ze automatiseert, en het uiteindelijk een manier van leven is geworden.

Communicatievormen

Communicatie en omgangsvormen, het zijn denk ik de dingen die wij als mens waar ook te wereld het lastigste vinden. Je kijkt en luistert natuurlijk altijd met je eigen “rugzak”, eigen levensopvatting, mening en eigen veroordelingen. Voor mij werkte deze vorm van communicatie heel slecht aangezien ik een enorm gevoelsmens ben, en alles bijzonder snel aanvoel. Vanuit therapie heb ik niet alleen geleerd, maar ook gezien dat dit dus heel anders kan. Dat je vanuit een onveroordeelde openheid, zoveel meer kunt bereiken. Het proberen vanuit een ander de situatie te zien. Ik heb daarmee nu al zo vaak gezien, dat het negen van de tien keer anders was dan wat ikzelf zou hebben bedacht. Maar ook dat banden en relaties zoveel sterker worden, als je überhaupt anders leert te communiceren. En elkaar gewoon de ruimt geeft om te zijn wie je bent, dat er geen algeheel goed is, maar dat ieder recht heeft op zijn eigen goed.

Een jaar later…

Een jaar later, met veel vallen en opstaan gekomen op dit moment. Het moment dat je je leven wat was weer op gaat pakken, waar je ziet dat naast dat jij gegroeid bent de wereld wat was ook een jaar verder is. Een wereld waar veel in is veranderd, maar waar ook nog veel onveranderd is gebleven. Een gekke wereld leven we in hoor, waar nog zoveel te leren valt, en nog zoveel van elkaar te leren is. Ik gun het mijn kinderen om elke keer opnieuw de beste versie van zichzelf te vinden, waarin hun zich goed voelen. Daarom zal ik dit ook als moeder blijven doen, niet in hetzelfde blijven hangen, de wereld zien in een onbevooroordeelde manier en groeien samen, als eenheid en individu… Waar niet één goed is, maar waar we samen als onzelf gewoon mogen “zijn”, precies zoals we dat zelf het fijnste vinden.

Tamara

Ik ben mama van Michael (9) en Luna (7) ♡ Passie voor koken ♡ Netflix & Disney addict ♡ lowcarb lifestyle ♡
Tamara
0 Reacties
Delen

Tamara

Ik ben mama van Michael (9) en Luna (7) ♡ Passie voor koken ♡ Netflix & Disney addict ♡ lowcarb lifestyle ♡

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten