Ik wilde er niks van weten, wilde er ook zeker niets over horen. Terwijl Robbert al een week voor kerst aankondigde dat we weer op slot zouden gaan, negeerde ik gewoon elke gesprekspoging die hij deed. Ik wilde het gewoon niet geloven dat we opnieuw dezelfde situatie zouden krijgen als vorig jaar, ik had er simpelweg ook gewoon geen zin meer in, ik ben inmiddels net als iedereen Corona moe, en ondanks ik snap waarom dingen moeten, wilde ik dit keer geloven dat het gewoon kerst kon zijn, kerst zoals we gewend waren, kerst samen. Niks bleek natuurlijk minder waar, want daar kwam kerstlockdown 2.0.
Deze keer is het anders…
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik was ontzettend verdrietig en boos na deze persconferentie. Normaliter heb ik dat helemaal niet, dan ben ik gelaten… en is het wat het is. Maar deze kerst, ik keek er zo enorm naar uit, ik en vele met mij waren er zo aan toe na een jaar ontzettend hard werken. En nog laat Corona zien dat het weer alle kanten op kan gaan. Ook al lijkt deze nieuwe variant niet zo gevaarlijk, geen mens in het kabinet durft nog een verkeerde keus te maken. En je dan nog afvragen welke keus nou überhaupt nog wel de goede is. Ik ben blij dat ik daar niet hoef te staan, en keer op keer het slechte nieuws hoef te brengen.
Onze ondernemers
Wat voel ik mee met de ondernemers die gewoon weer hun kerstomzet in rook zien omgaan. We waren dagen ervoor nog gebeld door ons lievelingsrestaurant, ze hadden alles omgegooid. Het werd een lunch/dunch en we waren welkom op tweede kerstdag. Is toch niet te doen, alle producten hadden ze vast al ingekocht… en nu mogen we niet meer… Kappers die niet meer de mooie kerstcoupes mogen creëren zitten vanaf nu ook thuis, en missen een piek in hun omzet.
De zorg
De zorg is nu ook niet de plek waar je wilt zijn, dat we in lockdown zijn gegaan is vanuit de zorg natuurlijk het meest logisch. Ik geef het je te doen, jaren je inzetten voor alles en iedereen, lange diensten, mensen die continu maar blijven overleiden, en vooral in het begin… niks wat ze konden doen. Deze mensen gun je de rust, van niet meer een piek, van niet meer zo een hoge druk… en daarnaast de patiënten die wachten, op operaties, op belangrijke andere belangrijke ingrepen. Voor hun is deze lockdown zo ontzettend belangrijk. Want ook hun, ook al is het geen uitzonderlijke kerst, verdienen het ook om even bij hun gezin te kunnen zijn, ook al is het maar voor een paar uurtjes.
Perspectief
En zo als je alles in perspectief ziet, valt er voor alles en iedereen wat te zeggen, en wensen we allemaal dat deze periode in ieder en allen hun leven snel voorbij zal zijn. Geen lockdowns meer, maar een manier vinden om met het virus te leven. Al vond ik van de week het nieuws van de 1000 mensen per week oversterfte ook wel weer zorgelijk… Wat en waar gaat dit nou weer mis? Missen we iets? Ik probeer het maar los te laten voor nu. We horen het vast ooit, en hopelijk komt ook dat dan weer goed.
1 Reactie
Comments are closed.
Add Comment