Up close and personal

up-close-and-personal

Het is inmiddels alweer een tijd geleden dat ik iets persoonlijks heb geplaatst op DigiMama. Dit alles heeft natuurlijk wel een reden. Inmiddels ben ik al geruime tijd bezig om mijn focus op DigiMama te veranderen. Van van alles en niks, is alles nu meer gecategoriseerd en is het nog steeds van alles maar wel meer gecentraliseerd. DigiMama is breed qua onderwerpen, niet alleen games en films worden besproken maar je kunt hier ook nog steeds terecht voor lekkere koolhydraatarme recepten, de leukste trips en het tofste speelgoed. Dit alles wel wat overzichtelijker en misschien iets minder persoonlijk.

Waar gaan we heen?

Het is altijd lastig om te kijken wat het lezend publiek leuk vind om terug te zien. Maar daarnaast is het ook elke keer weer de druk die ik voelde dat ik jullie mee wou nemen op mijn emotionele reis door mijn depressie heen. Begrijp me niet verkeerd, want ben vele van jullie zo onmetelijk dankbaar dat jullie zo massaal mij hebben gemaild, berichtjes hebben gestuurd en er waren. Zonder jullie allemaal had ik dit alles niet gekund. En het schrijven was ook zeker een uitlaatklep, waarin ik heel veel emoties kwijt kon, waar ik dingen weer door los kon laten en verder kon met alles wat nog moest om te komen waar ik nu ben.

Stabiel

Het duurde lang voor ik weer een beetje stabiel werd, de realisatie dat mijn hersenen de stofjes gewoon niet meer goed deden reguleren was er al vrij snel. Echter zat ik totaal niet te wachten op de oplossing. Het is namelijk mega balen dat je weet dat je het gewoon niet red zonder enige vorm van hulp. Het is daarnaast wel goed dat ik dit heb gerealiseerd, anders zat ik nu nog in dezelfde vicieuze cirkel. Enige maanden geleden ben ik om die reden ook gestart met andere medicijnen. Niet zonder slag of stoot hoor, de huisarts heeft mij letterlijk moeten dwingen om de eerste druppel die nog maar 2mg was te nemen. Ik was zo ontzettend bang dat ik zou veranderen. Dat ik niet meer zou zijn wie ik was, of vroeger was. En dat ik misschien wel 101 bijwerkingen zou krijgen, want bij deze medicijnen zat een heel boekwerk in plaats van een bijsluiter ook al draagt het overigens wel dezelfde naam.

Medicijnen

Medicijnen geslikt, en eigenlijk merkte ik naast hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid en oorsuizen nog weinig van de positieve werking in het begin. Was overigens wel blij dat we zo laag begonnen want als het bij 1 druppel al zo heftig voelde. Droge ogen en mond kon ik later nog aan die lijstje toevoegen. Maar uiteindelijk ben ik elke 2 weken 1 druppel verhoogd tot de 10mg en toen toch weer naar 6 omdat ik mij ineens toch heel angstig begon te voelen en nu uiteindelijk de laatste paar maanden weer terug op de 10mg. En eigenlijk voel ik mij een enorme sufferd dat ik het niet eerder heb genomen. Al die taboes van mensen en het internet zorgde voor enorme angst bij mijzelf, om ook maar 1 druppel te nemen. Maar mijn angsten zijn weg, ik kan weer rationaliseren en daarnaast kan ik weer meer aan. Ik voel mij enorm stabiel, durfde in Disneyland zelfs in elke achtbaan en ben meerdere malen met de lift aldaar naar beneden gevallen zonder te denken dat ik het niet zou overleven. hahaha Genieten, zonder zorgen… zo lang geleden… en dat zelfs wanneer er nog genoeg te zorgen is…

Kinderen

De zorgen liggen nu voornamelijk bij de kinderen, in plaats van bij mijzelf. Net voor onze vakantie hoorde we dat er iets mis was met Michael. We schrokken ons rot, en dan daarbij de uitleg dat bij 60 procent van de jongens het een onderliggende oorzaak had. En dan horen dat de achterliggende redenen tumoren konden bevatten. Dat zijn dingen die je gewoon NIET wilt horen.  Waarom vraag ik dan altijd door hé bij artsen. We moeten het eerst uitzoeken had ik het beter dit keer bij kunnen laten. We zijn toen alsnog op vakantie geweest, veel te veel geld uit gegeven, want hun mochten alles beslissen en kiezen en naja overboard zijn we gegaan. Maar onvergetelijk was het wel, dat zeker. En nu, nu wachten we nog steeds op uitslagen. Op antwoorden, die we hard nodig hebben om weer verder te kunnen. En Luna, tja die mankeert van alles en niks… Ze is zo sterk… we therapieën wat af, en verder dan dat kunnen we voor nu niks doen. Zorgenkindjes, dat zijn ze wel… maar wel hele gelukkige ondanks alles. Ik geniet zo intens van deze twee. Gezegend, voel ik me dagelijks nog dat ik hun moeder mag zijn.

Passie

En nu verder? Met kinderen werken blijft mijn passie. Dus dit zal ik naast het bloggen, passie nummer twee ook blijven doen. Ik heb mijzelf wel beloofd dat ik alleen nog maar dingen ga doen die ik écht leuk vind, en waarvan ik merk dat jullie het leuk vinden. Ik wil niet bloggen voor het geld, maar wil het écht als hobby houden. Schrijven doe ik echt omdat ik er onwijs van houdt en dat ik het heerlijk vind om films te bezoeken en jullie er van alles over te vertellen, oneindig te gamen, reizen te maken, nieuwe producten uit te proberen… Luxe probleem hoor alleen maar doen wat je leuk vind 😉 En vooral niet omdat het moet, maar omdat ik het zelf graag wil! Het leven voelt als een groot avontuur en hoewel ik al 35 ben, lijkt het allemaal nog maar net te beginnen!

Tamara

Ik ben mama van Michael (9) en Luna (7) ♡ Passie voor koken ♡ Netflix & Disney addict ♡ lowcarb lifestyle ♡
Tamara

Latest posts by Tamara (see all)

0 Reacties
Delen

Tamara

Ik ben mama van Michael (9) en Luna (7) ♡ Passie voor koken ♡ Netflix & Disney addict ♡ lowcarb lifestyle ♡

Reageer op je reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd*

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten