Wampie stelt zich voor

wampie-stelt-zich-voor

digimamasteltvoorDe generatie waar ik uit stam leerde mij nooit met het woordje ‘ik’ te beginnen. De openingszin is er nu uit dus nu mag het.

Ik ben dus Wampie le Comte. Een naam, door mijn ouders van oudere leeftijd gegeven, in een tijd dat de meesten nog Piet of Jan, Truus of Nel heetten maar tegenwoordig zelden meer opvalt in een tijd van soms lastig uitspreekbare, goed overdachte, schitterend cultuurgebonden, betekenisvolle en originele namen! Mijn achternaam, het kan niet missen, stamt af uit het Franse rijk en, voor zover uitgezocht, van de Hugenoten. Ook voor zover uitgezocht ben ik de 7e van de inmiddels 9 generaties die we op papier hebben staan (vanaf 1767). Maar er zijn er vast velen daarvoor geweest en ik hoop dat er nog velen komen.

 

Relaties

Na een, op de klippen gelopen, huwelijk van 23 jaar nam ik mijzelf voor nooit meer een relatie met een man aan te gaan. Dat heb ik 7 jaar volgehouden. Toen kwam ik toch die ene tegen waarmee ik in het diepe wilde springen. We zijn nu al ‘Lattend’ 9 jaar verder.

Levensonderhoud

In mijn levensonderhoud voorzie ik door juf te zijn in het speciaal onderwijs. Naast juf ben ik gedragsspecialist en ICT-coördinator en Nationaal Mediacoach. Maar hier draait het echter allemaal niet om. Soms zeg ik wel eens dat de twee mooiste dingen in mijn leven; het moeder worden en het oma zijn, zijn. Daar draait het om in mijn leven. En al probeert de regering op alle mogelijke manieren mij tot mijn 67ste, , misschien zelfs wel 69ste tegen die tijd, te laten werken en slurpt dat met de regeltjes van deze tijd heel wat tijd op, toch is dat waar de kern van mijn leven om draait.

Ouders

Toen mijn moeder stierf voelde ik dat een moeder nooit gemist kan worden. En dat kan ook niet want zelfs nu na haar dood en dus lijfelijke aanwezigheid zoek ik naar de verbinding met mijn ouders. Een weg vinden om toch nog te voelen dat ze er zijn. Een weg zoals ‘hoe zou mama dat gedaan hebben’, ‘wat zou mama daar van gevonden hebben’, wat zou mama gezegd hebben’, och dit zou mama vast leuk gevonden hebben’ etc. Een navelstreng die niet door te knippen is.

Grootouders

Toen mijn opa en oma stierven, stierven de in mijn ogen de twee mensen met het grootste hart. Twee mensen die ik door mijn ogen eigenlijk nooit als oud had ervaren. Mijn opa met zijn gekke fratsen en oma met altijd een gevulde koektrommel en gezelschapsspelletjes in de kast. Met anijsmelk als je niet slapen kon als je er logeerde.

Doorbreken

En ik doorbrak (vrouwen)cirkels van generatielange onderdrukking en opoffering. Van generatielange oorlogstrauma’s van een  1e en tweede wereldoorlog en Jappenkampen. Van angsten voor duivels en een God die ik te vrezen had. Maar ik doorbrak ze door er eerst zelf ook in meegedraaid te hebben. Rondje na rondje draaide ik dapper volhoudend, de rondjes van mijn voorouders tot ik, mede dankzij mijn kinderen, de moed had de cirkel uit te stappen, in de hoop een voorbeeld nog voor mijn kinderen te kunnen zijn. Met in mijn achterhoofd de gedachte dat iets nooit ‘té laat’ kan zijn!

Missie

Van mijn ‘missers’, hoe vaak begrijpelijk en soms onbegrijpelijk ook, leerde ik en hoopte dat mijn kinderen ervan zouden leren dat het anders kan maar ook dat zij missers kunnen, mogen en zullen maken in hun leven. Dat je maar één keer slachtoffer van de aangedane ellende bent en daarna vrijwilliger van je eigen erin rondwentelende ‘shit’.

 

Moeder worden en oma zijn!

Moeder worden……………..

Hoe mooi waren die twee keren dat ik mijn kinderen voor het eerst in de armen kon sluiten.

Hoe zeer hou ik nog van ze als die eerste dag met nog heel veel dagen die daarbij kwamen!

Hoe graag heb ik die pijn gedragen.

Hoe intens was de weg die we samen op die geboortedag gingen.

Hoe onomkeerbaar mooi voelde die kleine warme mensenkind lichaampjes tegen je aan.

Hoe ongelofelijk voelde die verantwoordelijkheid en liefde voor zo’n klein wezentje.

 

Moeder zijn……………

Hoeveel geluk heb ik ze gebracht en hoeveel pijn heb ik ze gedaan.

En altijd alles uit liefde.

Hoeveel luiers heb ik verschoond, knietjes verbonden, rugjes gekriebeld als ze ziek waren, dode kikkers uit broekzakken gehaald, gehaald en gebracht van majorette en andere sport uitvoeringen, bezoekjes gebracht aan scooterwinkels omdat er alweer eentje kapot of gestolen was, scholen bezocht om te knokken tegen pesten, ramen geschilderd op de scholen, tegen beter weten in geschipperd tussen manlief en kinderen maar het altijd weer voor hen opnemend, vriendjes en vriendinnetjes te spelen en eten gehad, verjaardagspartijtjes georganiseerd, liefdesverdrietjes proberen te troosten, overgeefsel na de eerste dronkenschap opgeruimd, gekeken in hun bedjes en later bedden als ze sliepen, gesprekken met ze gevoerd, ruzies aangehoord, woede-uitbarstingen gesust, trots geweest op hun moed en kracht, genoten van hun overwinningen, kamers opgeruimd, bedden verschoond, lijdzaam de goede en foute vriendjes mee laten eten, op mijn hoede die eerste joint laten roken, ze voorgelicht, ingelicht, soms teveel en soms te weinig naar ze geluisterd, ze overhoord, wanhoop gevoeld omdat ze dachten dat ik meer van de een dan van de ander hield terwijl het een ‘anders houden van’ was, angsten doorstaan, twijfels gehad, blij en minder blij geweest met hun keuzes, ze laten gaan, ze laten komen, ze vast gehouden en losgelaten, hun eerste stapjes geprezen, hun eerste woordjes onthouden en nu ze ouder zijn hun zorgen gedeeld maar oh zo trots op wie ze geworden zijn……….

Opvoeden, er voor ze zijn, delen van geluk en verdriet, raad geven, het houdt nooit op!

En ik weet dat ik nu niet gemist kan worden ook al voelt dat soms anders. En ik hoop dat ik net als mijn moeder, nooit gemist kan en zal worden.

 

Oma worden…………

Bezig zijn met je eigen kind. Zo anders was het of je dochter moeder werd of je zoon vader.

Bij mijn dochter voelde ik elk pijntje en elke oerkracht. Ging ik niet alleen door haar barensleed heen maar ook weer door de mijne. Voelde ik de pijn weer zakken toen ik wist dat ze haar dochter in haar armen had. Wist ik dat ze een goede moeder zou zijn. Het net zo en ook anders dan ik zou doen. Dat dit was, zoals ze zelf zei, wat ze in deze fase van haar leven nodig had.

Bij mijn zoon zag ik de worsteling dat hij niet zo als zijn vader wilde zijn. Zag ik hoe een kind een man werd, mooier nog dan welk leger hem een man zou kunnen laten worden. Hoe verantwoordelijkheid toenam. Hoe het vaderschap in hem, elke wee, groeide. Zag ik de machteloosheid. En de enorme emotie toen het kleine wurmpje in zijn armen gelegd werd. Zag ik het verdriet in hem dat hij intenser dan ooit, niet snapte hoe zijn vader zo kon zijn tegen hem en hem zo in de steek had gelaten maar zag ik de belofte in zijn ogen standvastig uitstralen dat hij anders was en het anders zou doen!

 

Oma zijn…………………

Je bent niet, zoals bij je eigen bevallingen, de eerste die het kindje in de armen sluit maar de tweede!

En ik denk dat het daar al begint. Het begin van alle clichés  die al miljoenen keren voor mij zijn uitgesproken; ‘oma zijn is het mooiste dat er is’.

Het gaat door de twee generaties heen. Door twee harten heen. De liefde van je kind doorgegeven in zijn of haar kind komt zo BOEM knalhard je eigen, het derde hart, binnen!

Ik mocht even heel intens genieten van dat kleine wonder, uit mijn kinderen en hun liefdes, ontstaan. Ik mocht heel even in de ogen kijken van het nieuwe leven waar mijn bloed ook doorheen stroomt. Dat neusje was dat nou van mijn zoon? Die wangetjes zijn die nou precies mijn dochter. En oh kijk, ze hebben mijn ogen…of toch niet?! De warmte van mijn kinderen voelen door dat kleine lijfje heen en dan……………. Weer terug geven.

Ja, daar begint het!

Je mag het weer terug geven!

Je mag genieten, bewonderen, verwonderen, en weer teruggeven.

Oma’s hoeven niet meer op te voeden. Hoeven niet meer bang te zijn fouten te maken. Hoeven zich niet schuldig te voelen. Hoeven niet al te zeer pedagogisch verantwoord te zijn. Hoeven niet meer na te denken hoe ze nou weer iets moeten oplossen of moeten zeggen.

Oma’s zeggen immers alleen maar lieve dingen.

Oma’s hoeven niet bang te zijn dat kinderen zullen zeggen dat je de een of de ander  te kort doet. Ieder kleinkind is er immers een, zijn je allemaal evenveel waard,  en doordat de druk van opvoeden wegvalt reageer je op allemaal hetzelfde namelijk knuffelend, voorlezend, uitstapjes makend, spelend, samen bakkend en kokend, shoppend en nog veel meer, alleen maar leuke, dingen! En hoef je niet na te denken over moeilijke zaken als aandacht verdelen, druk voelen als je wordt uitgespeeld, andere tonen aanslaan, corrigeren, begeleiden, met alle twijfels die door je eigen ziel, merg en been heen gaan.

Oma’s twijfelen niet. Oma’s ZIJN oma’s!

Oma’s zijn die generatie waar alle vragen terecht komen. Oma’s zijn die generatie die alles al meegemaakt hebben. Oma’s zijn die generatie die oud genoeg zijn om rust uit te stralen. En oma’s (zoals ik) laten die twee generaties na hen ook lekker in die waan.

Mocht ik al twijfel voelen over het oma zijn dan komt dit nooit door mijn kleinkinderen want die gillen de hele boel bij elkaar als oma er is of als ze bij oma komen. Dan is het door mijn kinderen die weer eens voelen en vinden dat hun moeder niet vaak genoeg oma is J

Maar deze oma is wel een oma van deze tijd. Een werkende oma. Geen oma dus uit hun tijd, die altijd alle tijd had. En een oma die zich blijvend ontwikkeld op velerlei gebied. Een oma die ook vrouw en mens is en die, ook al is haar hart altijd bij haar kinderen en kleinkinderen, zich ook met eigen dingen bezighoudt.

 

Oma zijn is dus rozengeur en maneschijn…… ??!!

Of schuilt er toch een addertje onder het gras?

Och, een klein addertje maar.

Oma zijn is ook dubbel pijn voelen als er iets mis is. Dubbel zorgen hebben als er zorgen zijn.  Dubbel verdriet hebben als er verdriet is.

Laat ik echter afsluiten met een happy end…………

Want oma zijn is vooral dubbel genieten als je kinderen blij zijn om het plezier van hun kinderen. Dubbel genieten van de trots van je kinderen als hun kinderen hun overwinningen vieren.

Dubbel genieten van het geluk door die door die twee generaties heen stroomt!

Wampie

Mijn naam is Wampie le Comte moeder van twee pracht kinderen, schoonmoeder van twee super schoonkinderen (zeg je dat zo?) en oma van vier superformidabelweldigfantakolossachtige kleinkinderen. Daarnaast LAT ik met een liefdevolle hoog sensitieve manlijke partner, vader van vijf dochters uit twee eerdere relaties. Hond Bikkel, een grote Duitse Herder is mijn trouwe vriend.
De kost verdien ik als juf binnen het speciaal onderwijs. Daarnaast ben ik gedragsspecialist, ICT-coördinator en Nationaal Mediacoach. Ik ben een levensgenieter, Bourgondiër, hou van reizen, schrijven, lezen, handwerken, muziek luisteren, nog meer reizen, mijn werk maar vooral van mijn kinderen en kleinkinderen.

Latest posts by Wampie (see all)

0 Comments
Share

Wampie

Mijn naam is Wampie le Comte moeder van twee pracht kinderen, schoonmoeder van twee super schoonkinderen (zeg je dat zo?) en oma van vier superformidabelweldigfantakolossachtige kleinkinderen. Daarnaast LAT ik met een liefdevolle hoog sensitieve manlijke partner, vader van vijf dochters uit twee eerdere relaties. Hond Bikkel, een grote Duitse Herder is mijn trouwe vriend. De kost verdien ik als juf binnen het speciaal onderwijs. Daarnaast ben ik gedragsspecialist, ICT-coördinator en Nationaal Mediacoach. Ik ben een levensgenieter, Bourgondiër, hou van reizen, schrijven, lezen, handwerken, muziek luisteren, nog meer reizen, mijn werk maar vooral van mijn kinderen en kleinkinderen.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten