Vroeger zag je je oma bijna dagelijks. Je liep even langs, je dronk een kopje thee, je speelde in de tuin, je at een koekje dat eigenlijk niet mocht. Oma was er gewoon. Altijd. Een soort tweede thuis.
Maar tegenwoordig? Het voelt soms alsof we in een heel ander tijdperk leven. Een tijdperk waarin iedereen druk is, waarin agenda’s volstromen, waarin zelfs oma’s een eigen planning hebben. En ik vraag me weleens af: hoe vaak zien we oma eigenlijk nog?
Oma’s van nu zijn anders dan oma’s van vroeger
En dat bedoel ik niet negatief — juist niet. Oma’s van nu zijn vaak:
- nog aan het werk
- actief
- op reis
- bezig met hobby’s
- oppassen op meerdere kleinkinderen
- of… gewoon lekker hun eigen leven aan het leiden
Het zijn oma’s met een smartphone, een tablet, een volle agenda en soms meer sociale afspraken dan ik.
Het is het digitale oma‑tijdperk. Een tijd waarin “even langskomen” soms wordt vervangen door een fotootje via WhatsApp of een videogesprek omdat het nét even niet uitkomt.
Is dat erg? Misschien niet. Maar anders is het wel.
Kinderen groeien op in een wereld waarin contact niet altijd fysiek hoeft te zijn. Ze sturen spraakberichtjes naar oma. Ze videobellen. Ze laten trots hun tekeningen zien via de camera. En oma? Die geniet net zo hard mee — alleen op een andere manier.
Maar toch… Er blijft iets bijzonders aan het écht samen zijn. Aan het ruiken van oma’s huis. Aan het spelen met speelgoed dat al dertig jaar meegaat. Aan het koekje dat je eigenlijk niet mocht maar toch kreeg. Aan het gevoel dat je even helemaal in haar wereld bent.
Iedereen is druk — ook oma
Het leven is veranderd. Wij werken meer. Kinderen hebben meer activiteiten. Oma’s hebben hun eigen ritme. En soms vliegt de tijd voorbij zonder dat je het doorhebt.
Dan denk je ineens: Wanneer hebben we oma eigenlijk voor het laatst gezien?
Niet omdat je niet wilt. Niet omdat zij niet wil. Maar omdat het leven soms sneller gaat dan je planning kan bijhouden.
Misschien moeten we het weer wat vaker doen
Even langsgaan. Even koffie drinken. Even de kinderen laten spelen. Even dat momentje pakken dat later zó waardevol blijkt.
Want hoe digitaal de wereld ook wordt… Hoe druk iedereen ook is… Hoeveel apps we ook hebben…
Niets vervangt het gevoel van een kind dat op schoot kruipt bij oma. Niets vervangt die warme handen, die zachte stem, dat vertrouwde “kom maar hier”.
Oma’s zijn geen vanzelfsprekendheid
En misschien is dat wel de kern. We denken vaak dat ze er altijd zullen zijn. Maar dat is niet zo. En juist daarom is het zo belangrijk om die momenten te koesteren — hoe klein ze ook zijn.
Een middagje. Een uurtje. Een kopje thee. Een wandelingetje. Een spelletje dat oma altijd wint.
Het hoeft niet groot te zijn. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft alleen maar samen te zijn.
- Shit! - 8 augustus 2021
- Gele Kwakkie, oftewel; een lofzang op de slaap - 1 augustus 2021
- Gesprek met James; nachtelijke mama-monoloog - 11 juli 2021