Ik zeg het zo vaak tegen mijn vriendinnen en zelfs op mijn werk tegen collega’s of ouders. Het sleutelwoord is loslaten. Niet dwangmatig kinderen alles laten proeven omdat ze “uiteindelijk toch alles moeten lusten”. Niet de hele dag achter ze aan rennen om elk blokje, autootje of popje meteen weer op te ruimen. Gewoon… loslaten.
Het klinkt als een prachtig motto. Rustig, wijs, volwassen. Maar eerlijk? Ik betrap mezelf er veel te vaak op dat ik me er totaal niet aan houd.
Neem bijvoorbeeld het spelen met Duplo. Mijn kinderen kunnen zich daar uren mee vermaken. Mijn zoon bouwt in een mum van tijd een complete treinbaan, terwijl mijn dochter er vrolijk omheen speelt met haar eigen verzameling blokjes. Voor je het weet ligt de hele bak om en spelen ze met de helft van de inhoud. En daar ga ik dan… netjes als ik probeer te zijn, sta ik alweer op om dat deel op te ruimen. Terwijl mijn dochter op datzelfde moment besluit dat ze juist díe blokjes nodig heeft en alles weer uit de bak haalt.
En dan komt dat moment van besef: ik hou me helemaal niet aan mijn eigen motto. Het is totaal nutteloos om tussendoor speelgoed te ruimen. Ze kunnen het na afloop prima zelf opruimen. En ik verlies kostbare tijd met hen, omdat ik bezig ben met hoe het “hoort”. Tijd die ik nooit meer terugkrijg. Tijd die ik liever vul met spelen, knuffelen, lachen. Tip voor mezelf: niet doen dus.
Maar het zit niet alleen in opruimen. Ook aan tafel merkte ik hoe krampachtig ik vasthield aan hoe het zou moeten. Zeven dagen per week verwachtte ik dat mijn kinderen bleven zitten tot iedereen klaar was. En dat betekent bij ons: eten, praten, nog meer praten, en dan nog een verhaal tussendoor. Mijn kinderen deden het braaf, maar eigenlijk was het voor hen vaak een uitdaging.
Dus besloot ik onder het mom van loslaten een nieuwe regel in te voeren. Door de week eten we samen aan tafel en blijft iedereen zitten tot we klaar zijn. In het weekend mogen ze aan hun eigen tafeltje eten met een filmpje erbij. En het grappige is: ze vinden het geweldig. Even niet wachten, maar gewoon rustig kijken en eten tegelijk. En door de week? Geen gedoe meer. Geen strijd. Alleen maar rust.
Ik heb gemerkt dat loslaten, in welke vorm dan ook, je als moeder adem geeft. Het geeft lucht. Ruimte. Een andere manier van kijken. Of het nu gaat om het dagritme dat soms wat flexibeler mag, of om de dingen die je samen doet. Loslaten is niet opgeven. Het is jezelf gunnen dat niet alles perfect hoeft.
En dat is precies wat ik dit jaar meer ga proberen. Loslaten. Gewoon omdat ik het verdien.