Enige tijd geleden had ik echt geen flauw idee wie “Tandloos” was. En toen mijn zoon het ook nog over “Hikkie” had, keek ik hem glazig aan. Maar ja, als moeder moet je een beetje mee met de interesses van je kinderen. Dus besloot ik maar eens mee te kijken naar de wereld waar hij zo enthousiast over praatte. Inmiddels hebben we deel 1 en 2 van Hoe tem je een draak gezien, en ik kan eerlijk zeggen: ik ben om.
Samen kijken, samen beleven
Wat begon als “ik kijk wel even mee” veranderde al snel in een gezellige filmmiddag waarop ik zelf ook helemaal werd meegesleept. De verhalen zijn niet alleen leuk voor kinderen, maar ook verrassend mooi voor volwassenen. Er zitten grappige stukjes in, maar ook emotionele momenten die je echt raken. In deel 2 zat zelfs een scène waar ik zelf even moest slikken. Terwijl ik mijn zoon en dochter naast me zag glunderen, zat ik net zo geboeid naar het scherm te kijken.
Wie zijn Hikkie en Tandloos?
Voor wie net als ik een beetje achterloopt: Hikkie is een jonge viking die niet helemaal in de stoere wereld van zijn dorp lijkt te passen. Totdat hij een draak ontmoet – Tandloos – waarmee hij een bijzondere vriendschap opbouwt. Samen beleven ze avonturen, ontdekken ze nieuwe werelden en laten ze zien dat moed soms iets heel anders betekent dan met een zwaard zwaaien.
Die vriendschap tussen jongen en draak is eigenlijk het hart van het verhaal. En precies dat maakt de films zo leuk: het gaat over vertrouwen, doorzettingsvermogen en anders durven zijn. Mooie thema’s, zeker als je zelf kinderen hebt die hun eigen weg aan het zoeken zijn.
Een grote fan in huis
Sinds de eerste film is mijn zoon helemaal verkocht. Hij wil het liefst alles hebben wat met Hoe tem je een draak te maken heeft. Speelgoed, boekjes, knuffels… noem maar op. Ons huis is inmiddels veranderd in een soort mini-Berk (het eiland uit de films). Hij rent met zijn draken door de woonkamer en verzint de meest fantasierijke verhalen. Soms speelt zijn zus vrolijk mee, soms kijkt ze liever hoe hij al vliegend en brullend door de kamer gaat.
Wat ik er zo leuk aan vind, is dat de films zijn fantasie prikkelen. Hij verzint eigen avonturen, geeft de draken nieuwe namen en maakt zelfs tekeningen van nieuwe soorten. Voor een ouder is het heerlijk om te zien hoe een film zoveel creativiteit kan losmaken.
Waarom deze films ook voor ouders leuk zijn
Ik moet toegeven dat ik vaak een beetje huiverig ben bij kinderfilms. Soms zijn ze té druk of té simpel, waardoor je als ouder alleen maar afwacht tot het voorbij is. Maar bij Hoe tem je een draak is dat totaal niet zo. De animatie is prachtig, de muziek meeslepend en de verhalen hebben echt inhoud.
Je hoeft geen draakfan te zijn om ervan te genieten. Het gaat veel meer om de band tussen Hikkie en Tandloos, en de manier waarop ze samen sterker worden. En dat maakt dat ik zelf ook met plezier meekeek. Het was niet alleen “even quality time voor de kinderen”, maar ook voor mij.
Stiekem genieten als moeder
En misschien is dat wel het mooiste: dat je als ouder stiekem net zo hard meedoet. Waar mijn zoon al zijn draken loslaat in de woonkamer en de grootste avonturen naspeelt, zit ik vaak half mee te fantaseren. Ik herken mezelf er soms ook in – hoe leuk is het om je even te verliezen in een wereld vol vikingen en draken?
Conclusie: een blijvertje
Ja, ik kan wel stellen dat Hikkie en Tandloos in ons huishouden de grootste avonturen beleven. Van een onbekende film is het uitgegroeid tot een echte favoriet. En eerlijk: ik beleef die avonturen graag samen met mijn kinderen mee.
