Ken je dat gevoel, dat er iets door je hoofd spookt en je er gewoon niet meer vanaf komt totdat je het gedaan hebt? Alsof er een alarmbel afgaat die pas stopt als je die ene taak hebt afgerond of dat ene idee hebt uitgevoerd. Bij ons in de familie hebben we daar een gezegde voor: “Wat je in je kop hebt, heb je niet in je kont zitten.” En hoe vaker ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat dit gezegde mijn dagelijkse leven eigenlijk best goed samenvat.
Een hoofd vol lijstjes
Mijn hoofd is vaak net een eindeloze to-do-list. Terwijl ik de kinderen naar school breng, bedenk ik dat de ramen écht weer gelapt moeten worden. Sta ik in de supermarkt, schiet me ineens te binnen dat we nog een verjaardagskaart voor oma moeten kopen. En terwijl ik mijn koffie probeer op te drinken (voordat ’ie koud is, wat zelden lukt), plopt er alweer een nieuw klusje omhoog. Het blijft maar doorgaan.
Soms voelt het alsof er een soort kleine manager in mijn hoofd woont die de hele tijd roept: “Kom op, hup hup, actie! Niet treuzelen!” Rustig iets uitstellen? Onmogelijk.
Het nu-gevoel
Het gekke is: als ik eenmaal iets bedacht heb, moet het ook direct gebeuren. Laatst dacht ik bijvoorbeeld: “De schuur moet echt opgeruimd worden.” Nou, je raadt het al: diezelfde middag stond ik met dozen, vuilniszakken en een stapel oude rommel in de tuin. Terwijl de kinderen eigenlijk om aandacht vroegen en ik mezelf had voorgenomen om die dag lekker rustig aan te doen. Maar ja… wat je in je kop hebt, laat je niet zomaar los.
Herken je dat? Dat er soms een soort haast achter zit die je helemaal niet kan verklaren? Het is niet dat de wereld vergaat als die schuur nog een week vol staat. En toch voelt het zo.
Het gevaar van doorgaan, doorgaan, doorgaan
Er zit natuurlijk ook een keerzijde aan. Soms ga ik zó op in wat ik wil doen, dat ik mezelf voorbijloop. Dan zit ik om elf uur ’s avonds nog wasjes te draaien omdat ik het in mijn hoofd had dat morgen alles schoon moest zijn. Terwijl ik net zo goed had kunnen besluiten dat het maandag óók nog kan.
En eerlijk: ik weet dat ik daardoor weleens onrustig overkom. Voor mij voelt het logisch om gelijk actie te ondernemen, maar voor mijn man bijvoorbeeld niet. Die kan veel makkelijker dingen parkeren. “Het loopt niet weg,” zegt hij dan. Maar voor mij voelt het juist alsof het wel wegrent, recht mijn hoofd in, totdat het is gedaan.
De kracht van meteen doen
Toch zie ik ook de voordelen. Dankzij dit eigenschapje blijven er weinig dingen liggen. Klusjes stapelen zich niet eindeloos op, verjaardagen vergeet ik zelden en mijn agenda blijft redelijk overzichtelijk. Het helpt me ook om mijn energie ergens op te richten en dat geeft vaak een voldaan gevoel.
En eerlijk: er is ook iets heel bevredigend aan het afstrepen van dingen. Alsof je brein een kleine high krijgt van dat vinkje op je lijst.
Leren loslaten
Wat ik wel leer de laatste jaren – zeker nu ik moeder ben – is dat niet alles nú hoeft. Soms is het ook goed om dingen even te laten. De trap blijft heus staan, ook als ik hem deze week niet verf. De kast loopt niet weg als hij nog een week rommelig is. En belangrijker nog: soms is het beter om die tijd en energie in een knuffel of spelletje met de kinderen te steken dan in alweer een taak.
Ik probeer mezelf daarom steeds vaker af te vragen: “Moet dit nu écht, of kan het ook later?” Het lukt me niet altijd, maar hé, kleine stapjes.
Familiewijsheid of Hollandse nuchterheid?
Of de uitdrukking nou echt bestaat of dat het een zelfverzonnen familiewijsheid is, weet ik eerlijk gezegd niet. Maar hij klopt voor mij als een bus. Wat je in je kop hebt, laat je niet zomaar los. En misschien is dat soms lastig, maar het maakt me ook wie ik ben: een aanpakker, iemand die niet blijft dromen maar het gewoon doet. En stiekem denk ik dat we die eigenschap allemaal wel een beetje kunnen gebruiken. Want soms is het juist dat eerste stapje – dat idee dat je niet meer loslaat – dat ervoor zorgt dat dingen ook echt gebeuren.
