Lettie

Ik heb Altijd al mama willen worden maar wel met een kleine, zo niet onmogelijke kanttekening: Geen man? Geen baby. Ik wilde graag een gezin met meer dan twee leden. Er moest dus eerst een papa komen. Op de valreep van de vruchtbaarheid kwam die man en vader voorbij. Hij luisde mij erin en ik was na 5 maanden relatie al zwanger. Op 20 juli, 5 dagen nadat ik 38 ben geworden, is onze dochter Nimhue geboren. Vanwege de onmogelijke uitspraak (Nimmewee) is haar roepnaam Nimh. Zij is, uiteraard, ons kleine wondertje. Eerder genoemde man en vader is mijn rots in woelige branding. Sinds mijn 36ste weet ik dat ik ADHD heb, na een lange en vaak moeilijke zoektocht naar wat er nou toch 'anders' aan mij was. Bloggen doe ik niet alleen over zwanger-en moederschap maar over het leven an sich. Naast dat ik schrijf voor mijn werk ben ik Event Manager en Wedding Planner. Mijn schrijfstijl is al sinds mijn eerste blogs onomwonden en kritisch en overgoten met een sausje van zwartgallig sarcasme. Ik ontzie niets en niemand, en zeker mijzelf niet.  De belangrijkste kernwaarde in mijn leven: Liefde. En humor. Zonder humor was ik er allang niet meer geweest en zou ik al helemaal geen tweede baby willen.
Strangers in the night

Strangers in the night

Slaap is heilig. Als je moeder bent geworden kom je erachter waar dat voor staat, moe-der. Moe, moe-er, moe-der. Wij hebben een gemakkelijk kindje dat na zes maanden gewoon doorsliep. Op afspraak weliswaar, maar ze deed het vanaf moment dat we haar vertelden toch een beetje op het tandvlees te ploeteren, als vanzelf. Nu is het meisje met fasen veel wakker. Pasgeleden had ze een intense verkoudheid waardoor ze slecht at, s’nachts wakker werd en weer terug was op een fles of twee per avond/nacht.

Lees verder “Strangers in the night”

Bij brandwonden; Eerst lauw water, de rest komt later!

Bij brandwonden; Eerst lauw water, de rest komt later!

Mij gebeurt dat niet. Dat zeg en hoop ik al bijna anderhalf jaar. Ondanks mijn ADHD ben ik met mijn dreumes extreem voorzichtig. Geen hete dingen op tafelkleden, in de keuken ligt alles op veilige afstand, de trap kan ze niet eens bij, ik ben hysterisch over het feit dat ze, ooit, met haar slaapzak aan uit haar ledikant kan klimmen en uit het openslaande raam kukelt (daar wil ik nog steeds zsm een balk voor!)

Lees verder “Bij brandwonden; Eerst lauw water, de rest komt later!”

Of je worst lust

Of je worst lust

Wij eten hier in huis al een tijdje geen vlees meer en daarom is de Vegetarische Slager en het merk Vivera een grote favoriet geworden. Die producten zijn namelijk net zo, of zelfs lekkerder, en gezonder dan vlees zelf. Zo maken we geregeld vega shoarma, met mijn hawaii-twist (ananas natuurlijk). Ik ben nu eenmaal een kind opgegroeid in de jaren 80 dus ik gooi als het even kan ergens fruit bij.

Lees verder “Of je worst lust”

Als een appel. De wondere wereld van de kaki.

Als een appel. De wondere wereld van de kaki.

Fruit zijn we hier thuis dol op. By far mijn favoriete soort is de kaki. Een bijzonder onbegrepen vruchtje, want door zijn nauw verwante familieleden kan niemand meer volgen wie nu wat is en vooral wanneer welke eetbaar. We hebben het sharonfruit en de kaki of persimmon, in het latijn Diospyro, waar zich weer twee soorten onderscheiden. Een die helemaal glazig en zacht moet, zijn anders, is hij zo wrang als een bedorven, oude bordeaux.

Lees verder “Als een appel. De wondere wereld van de kaki.”

Onbeschadigd

Onbeschadigd

Mijn meisje. Iedereen loopt met haar weg, dat ligt niet aan ons. Bij het KDV wordt ze bijkans uit onze armen gerukt door de leidsters, laatst had ik haar met mijn suffe kop op een dag gebracht dat ze niet was ingeroosterd (gedoe met ruildagen) en eigenlijk mocht ze wel blijven omdat ze zo’n heerlijk blij meisje is. Daarnet stak ze voor het eerst over. Onbezonnen en onbevreesd stapte ze, met haar kleine handje stevig in de mijne, het zebrapad op. Steeds keek ze even naar me op, lachend, goedkeuring en zelfvertrouwen zoekend.

Lees verder “Onbeschadigd”

Mrs Robinson

Mrs Robinson

Een blog uit het pre-moedertijdperk. Vanmorgen hees ik me in een corrigerende tent van de Hema, me neerleggende bij het feit dat mijn figuur, al is er meer dan 12 kilo af sinds januari, nog steeds niet helemaal de oude is. Ik probeer me er ook bij neer te leggen dat ik als ik een tweede mag krijgen het waarschijnlijk zo is dat ik een mama-met-een-maatje-meer zal zijn. Maat 40-42 had ik voordat ik de papa van Nimh ontmoette. Das war einmahl zullen we maar zeggen.

Lees verder “Mrs Robinson”