Een lichaam dat veel heeft meegemaakt
Al jaren kamp ik met overgewicht. Soms voelt het alsof ik me niet eens meer kan herinneren hoe het is om lichter te zijn. Als ik diep graaf, denk ik dat het ergens vóór mijn eerste zwangerschap moet zijn geweest. Mijn lichaam heeft door de jaren heen veel te verduren gehad. Zwangerschappen die alles door elkaar gooiden, hormonen die alle kanten op schoten, een schildklier die tijdelijk besloot een eigen leven te leiden en een vochtbalans die nog steeds niet helemaal weet wat normaal is.
Toch voel ik me goed in mijn lichaam. Ik ben niet iemand die zichzelf constant afkraakt. Complimentjes als: “Ze is dan wel wat steviger, maar haar koppie en uitstraling zijn zo mooi!” doen me oprecht goed. Ik kan dat ontvangen zonder mezelf kleiner te maken. Maar de laatste maanden merk ik dat er iets in mij verschuift. Niet vanuit onzekerheid, maar vanuit verlangen. Een verlangen naar gezondheid, naar energie, naar een toekomst waarin ik negentig kan worden en nog steeds mijn eigen boodschappen kan doen. Een toekomst waarin ik mijn kinderen zie opgroeien, en misschien zelfs hun kinderen.
Trots op mijn man, en een beetje jaloers ook
Mijn man is daarin een enorme inspiratie. Hij is vroeger heel zwaar geweest en inmiddels 45 kilo lichter. Ik ben zó trots op hem. Zijn discipline, zijn doorzettingsvermogen, zijn vermogen om door te gaan op dagen dat het tegenzit, het is bewonderenswaardig. En ergens denk ik dan: als hij dat kan, waarom zou ik het dan niet kunnen? Niet op dezelfde manier, niet in hetzelfde tempo, maar wel op mijn manier.
Gezond eten is niet altijd genoeg
De afgelopen maanden eet ik al ontzettend gezond. Bakjes kwark met eiwitten, cruesli en bessen, ik kan ze inmiddels bijna dromen. Er ligt geen chips of snoep meer in huis. Soms grap ik dat ik nu toch wel een fotomodel‑figuur zou moeten hebben, maar helaas werkt het niet zo. Alleen voeding aanpassen is geen magische oplossing. Het is een onderdeel, maar niet het hele verhaal.
Een nieuw begin met een sportschema
Daarom heb ik nu een sportschema. Een plan dat richting geeft. Ik kan niet wachten tot mijn man en ik samen kunnen sporten. Hij neemt zijn rol als personal coach bloedserieus en ik weet nu al dat hij mijn grootste motivatie gaat worden. Niet omdat hij me pusht, maar omdat hij in me gelooft. Omdat hij weet hoe het voelt om opnieuw te moeten beginnen. Omdat hij weet dat het soms niet gaat om sneller, maar om blijven gaan.
Maar voordat we samen beginnen, start ik eerst zelf. Mijn eigen ritme vinden. Mijn eigen tempo. Kijken wat het met me doet als ik het sporten combineer met het gezonde eetpatroon dat ik al maanden volhoud. Misschien is dit wel de sleutel. Misschien ook niet. Maar ik wil het proberen. Voor mezelf. Voor mijn gezondheid. Voor mijn toekomst.
Met mildheid vooruit
En eerlijk? Ik vind het spannend. Niet omdat ik bang ben om te falen, maar omdat ik weet dat dit geen sprint is. Dit is een proces. Een reis. Een weg met hobbels, terugvallen, kleine overwinningen en momenten waarop ik mezelf verras.
Ik beloof mezelf één ding: ik doe dit met mildheid. Geen strenge regels, geen zelfhaat, geen alles‑of‑niets. Gewoon ik, die stap voor stap probeert gezonder te worden.
Ik hou jullie op de hoogte.
