Het is inmiddels een tijd geleden dat ik een game had die me echt een moment van rust en ontspanning bood. Even loskomen van het dagelijkse nieuws en volledig opgaan in een virtuele wereld blijkt zeldzamer dan je zou denken. Voor mij was Animal Crossing: New Horizons lange tijd zo’n titel, maar inmiddels ben ik daar wel op uitgekeken. Ik was aan de andere kant wel toe aan ontspanning en Pokémon Pokopia kon op geen beter moment verschijnen.
Pokémon Pokopia is een cozy sandboxgame binnen de wereld van Pokémon, waarin de nadruk ligt op verkennen, verzamelen, Pokémon zoeken en vooral ontspannen spelen. In deze review neem ik je mee in mijn eerste uren met de game en kijk ik hoe goed die rustige spelopzet in de praktijk werkt.
Het verhaal van Pokémon Pokopia
Het verhaal is simpel, maar wekt wel genoeg nieuwsgierigheid om de game te blijven spelen. Je speelt als een Ditto die terechtkomt in een verlaten versie van de Kanto-regio, waar zowel mensen als Pokémon zijn verdwenen. Al snel blijkt dat de wereld niet alleen leeg is, maar ook onleefbaar is geworden.
Al snel leer je de zelfbenoemde Professor Tangrowth kennen waarmee je op onderzoek uitgaat. Je krijgt een oude Pokédex die Professor Tangrowth van zijn trainer heeft en gaat daarmee opzoek naar de eerste Pokémon. Door verschillende gebieden te herstellen en Pokémon te helpen overleven, wordt langzaam duidelijk wat er met de wereld is gebeurd. Tegelijkertijd kom je allerlei bijzondere Pokémon tegen die zich op hun eigen manier hebben aangepast aan de nieuwe situatie.
Gaandeweg ontrafel je meer over het lot van de mensheid. Wat begint als een rustig herstel van de natuur, krijgt uiteindelijk een onverwachte wending wanneer een mysterieuze structuur meer blijkt te zijn dan het lijkt. Ik zal verder niks verklappen, maar het zit goed in elkaar.
Gameplay in Pokémon Pokopia
Het spel is voor de kleinste en de allergrootste geschikt. Het neemt je rustig mee en je leert steeds meer handige trucjes om het eiland waarop je begint aan te passen. Zoals gezegd speel je als een Ditto die de vorm van een mens heeft aangenomen, en die je helemaal naar wens kunt aanpassen. Een Ditto kan ook vormen van andere Pokémon aannemen, dus je leert al snel hoe je water kunt spugen, planten kunt zaaien of oogsten en stenen kunt hakken.
Het draait allemaal om het herstellen van de omgeving. Door materialen te verzamelen en te bouwen, maak je gebieden weer leefbaar voor Pokémon. Die Pokémon sluiten zich vervolgens bij je aan en leren je nieuwe vaardigheden, waardoor je weer meer mogelijkheden krijgt om de wereld verder op te knappen. Denk aan het laten groeien van planten, het vrijmaken van paden of het aanpassen van het landschap. Welke Pokémon in bepaalde gebieden leven leer je ook. Soms vier bosjes onder een boom, dan een paar bloemen bij een steen en verder in het spel moet je ook dingen zelf maken zoals een zonnestel met parasol dat ook weer bepaalde Pokémon aantrekt.
Naarmate je verder speelt, groeit de wereld. Het is niet zoals bij Animal Crossing het allemaal afspeelt op een klein eilandje. Ik wil niet verklappen wat er gebeurd, maar de game is groot. Er komen meerdere landen bij en die zijn ook weer verbonden en daarmee krijgt het meer een soort Minecraft-achtige stijl dan Animal Crossing. Ook de hoeveelheid Pokémon die je tegenkomt neemt toe. Elke soort heeft zijn eigen voorkeuren en leefomgeving, waardoor je actief moet nadenken over hoe je gebieden gaat inrichten. Daar bovenop speelt de dag- en nachtcyclus een rol. De tijd loopt mee met de echte tijd, en zorgt ervoor dat je net iets meer geneigd bent meer te spelen dan andere games. Welke Pokémon kom je ’s morgens tegen en welke diep in de nacht?
Het ontvangst thuis
Zoals je misschien al merkt, ben ik behoorlijk enthousiast over Pokémon Pokopia. De game kwam voor mij precies op het juiste moment. Zowel in de wereld als thuis is het soms druk en onrustig, en juist dan is het fijn om even in een rustige game te kunnen duiken.
Ook Michael werd er direct door gegrepen. Hij bleef herhalen hoe verrassend de game is en hoe ontspannen het speelt. Er is geen druk, geen gevoel dat je iets móét halen binnen een bepaalde tijd, zoals bij veel andere games. Geen battle pass of deadlines, maar juist de vrijheid om op je eigen tempo te spelen.
Je bouwt een huisje, plant wat groenten en kijkt de volgende dag weer verder. Wie Animal Crossing ooit heeft gespeeld, zal dat gevoel meteen herkennen. Pokopia doet daar nog een stapje bovenop door je meer vrijheid te geven in hoe je de wereld vormgeeft.
Luna en Tamara hebben de game helaas nog niet kunnen proberen, maar gezien hoe toegankelijk de opzet is, lijkt het een kwestie van tijd voordat ook zij ermee aan de slag gaan en ik ben bang dat er dan nog meer exemplaren moeten worden aangeschaft.
Samen in de wereld van Pokémon Pokopia
Michael kwam onderweg naar Disney met de vraag of we samen konden spelen en op de een of andere manier dacht ik dat het vergelijkbaar zou zijn met Animal Crossing: New Horizons, waarbij je leuk even je eiland kan laten zien maar verder niet veel. Maar ik voelde er niet zoveel voor, deed het toch en jongens, wat zat ik ernaast.
Pokémon Pokopia blijkt namelijk verrassend veel opties te hebben om samen te spelen, al zitten daar wel een paar kanttekeningen bij. Je kunt elkaars wereld bezoeken, lokaal of online via een code. Daarbij moet je wel opletten: als je bij iemand op bezoek gaat die verder is in het verhaal, kun je al dingen tegenkomen die je eigenlijk nog niet had moeten zien. Die worden vervolgens ook meteen opgeslagen in je Pokédex, wat een deel van de ontdekking wegneemt.
Wil je echt samen bouwen, dan zijn er gelukkig betere opties. Zo kun je samen aan de slag op een zogenoemd Cloud Island: een aparte, willekeurig gegenereerde wereld waarin je vrij kunt experimenteren zonder je eigen voortgang te beïnvloeden. Dat werkt verrassend goed als je gewoon samen wilt bouwen en ontdekken.
Daarnaast is er nog Palette Town, waar je met vrienden echt samen kunt bouwen en aanpassen. Hier voelt de multiplayer zoals je hem verwacht: samen dingen maken, slopen en opnieuw opbouwen. Wel blijft een deel van de voortgang gekoppeld aan de host, waardoor niet alles voor iedereen toegankelijk is.
Het zorgt ervoor dat multiplayer in Pokopia twee gezichten heeft. Aan de ene kant zijn er beperkingen die het onnodig omslachtig maken, maar aan de andere kant zitten er juist slimme oplossingen in die laten zien hoe leuk samen spelen in deze game kan zijn.
Conclusie
Heb je nog geen Nintendo Switch 2 en twijfel je al een tijdje, dan is Pokémon Pokopia een titel die het overwegen waard maakt. De game weet op meerdere fronten te verrassen en biedt precies die balans tussen ontspanning en bezigheid die je niet vaak tegenkomt.
Het is een game die je uren achter elkaar kunt spelen, maar ook prima even tussendoor oppakt. Die flexibiliteit maakt het toegankelijk voor een breed publiek, van jongere spelers tot volwassenen die af en toe een moment voor zichzelf zoeken.
Wat daarnaast prettig werkt, is dat iedere speler op de console een eigen wereld heeft. Je zit dus niet vast aan één gedeeld eiland, zoals bij Animal Crossing: New Horizons, wat in de praktijk voor veel huishoudens een groot pluspunt is.
Pokémon Pokopia is daarmee een van de beste titels voor de Switch 2 en een logische keuze voor wie op zoek is naar een toegankelijke, rustige game met genoeg diepgang om langere tijd interessant te blijven.
- Back-up maken van je smartphone met de SanDisk Phone Drive - 2 april 2026
- Pokémon Pokopia – review - 26 maart 2026
- De Babbelbloem uit Super Mario Bros. Wonder bestaat nu echt - 12 maart 2026
