De afgelopen vier weken leek ons huis meer op een quarantaine-zone dan op een gezellig gezin. Eerst mijn man ziek, toen de kinderen, daarna ikzelf. En toen we dachten dat we erdoorheen waren… begon het hele circus gewoon weer van voor af aan. Serieus, je zou er bijna een spaarzegelprogramma voor de huisarts van verwachten.
Op het schoolplein hoor ik precies hetzelfde verhaal. Iedere moeder klaagt steen en been – niet eens zozeer over de kinderen, maar vooral over hun mannen. Want blijkbaar is een verkoudheid bij hen direct een level boss battle waar je alleen van kunt herstellen met minimaal drie dagen bedrust, Netflix en zielige kreungeluiden.
En wij moeders? Wij gaan gewoon door. Hoesten, proesten, 39 graden koorts? Prima, maar er moet nog steeds boterhammen gesmeerd worden en een kind naar zwemles. Multitasken met een zakdoek in je ene hand en een thermoskan thee in de andere – het is een gave.
Nou ja… meestal dan.
Ook moeders vallen om (heel soms)
Deze keer was het zelfs voor mij te veel. Die griep sloeg me zo hard onderuit dat ik zowaar een hele dag in bed heb gelegen. Echt waar! Een hele dag! Ik voelde me bijna schuldig terwijl ik daar lag – alsof ik spijbelde van mijn eigen gezin.
Maar geloof me: de wereld is niet vergaan. De kinderen hebben overleefd, mijn man ook (al had hij natuurlijk ook nog “wat restverschijnselen” 🙄). En ik? Ik ben uiteindelijk toch maar weer uit bed gekropen om de boel te redden. Want ja, dat moederinstinct blijft gewoon aanstaan, ook als je zelf op instorten staat.
24 uur in een dag is gewoon te weinig
Inmiddels zijn we allemaal weer opgeknapt, en dat is maar goed ook. Want hallo, het is alweer bijna het einde van het jaar. Serieus, hoe dan? Ik heb gewoon niet genoeg aan 24 uur in een dag.
Was ik maar een beetje zoals mijn man tijdens een verkoudheid – gewoon keihard de boel loslaten en mezelf onder een deken verstoppen. Maar nee, wij moeders draaien gewoon door. Zelfs als we plat liggen, zijn we in ons hoofd lijstjes aan het maken: wat er nog moet gebeuren, wie er nog een schone onderbroek nodig heeft en of er nog genoeg brood in de vriezer ligt.
Conclusie?
De mannen mogen hun mannengriep houden. Ik hou wel mijn superpowers, ook al crash ik soms even. En laten we eerlijk zijn: zonder moeders zou het huishouden gewoon binnen 48 uur veranderen in een aflevering van Help, mijn man is klusser – maar dan zonder klusser.
Dus ja, we hebben het overleefd. Allemaal weer beter, allemaal weer druk, en klaar om de laatste weken van het jaar in te vliegen. Met tissues in de aanslag, voor het geval dat.
