Eten is bij ons soms een uitdaging. Beide kinderen vinden bepaalde structuren lastig, en dat bepaalt vaak wat er op tafel komt. Ik ben geen diëtist of arts. Dit is gewoon hoe wij thuis met selectief eten omgaan, en wat bij ons werkt.
Het gaat niet om niet willen
Als je kind iets weigert, is de eerste gedachte vaak: het is gewoon lastig. Zo zie ik het niet meer. Zoals ik het begrijp, gaat het bij autisme vaak om hoe iets voelt in de mond, hoe het ruikt of hoe het eruitziet. Een structuur die voor mij niets betekent, kan voor mijn kinderen echt niet te doen zijn. Het is dus geen kwestie van onwil. Als ik dat voor ogen houd, blijf ik een stuk rustiger aan tafel.
Structuren zijn het lastigst
Bij allebei de kinderen zit het vooral in de structuur van eten. Niet alles wat ik kook, kunnen ze aan, ook al is de smaak prima. Ik ben daardoor inmiddels getraind in het ontwijken van structuren die niet gaan, of in het anders bereiden van dingen. Hetzelfde product kan in een andere vorm gewoon goed gaan, en dat is iets wat je pas leert door het te proberen en zeker ook echt per kind heel verschillend kan zijn.
Apart koken en zelf laten kiezen
Veel dingen kook ik apart. Een saus of pasta maak ik bijvoorbeeld zo dat ze zelf kunnen kiezen wat ze erin willen eten. Het kost me meer werk, maar ze hebben zo zelf de regie over wat er in hun bord zit. Ik snap dat dit niet voor iedereen haalbaar is. Een gezin met weinig tijd kan niet elke avond meerdere pannen op het vuur zetten. Voor ons is het een manier om eten uit de strijd te halen. Als ze zelf kunnen kiezen, hoeven we er niet over te onderhandelen.
Soms laat ik ze niet weten wat erin zit
Dit is misschien een omstreden keuze, dus ik wil het eerlijk vertellen. Soms laat ik mijn kinderen niet weten wat er in een gerecht zit. Ik heb gemerkt dat de wetenschap zelf soms al reden is om nee te zeggen. Dan zeggen ze bij voorbaat nee, terwijl ze het achteraf wel lusten. Dat doe ik niet altijd en niet bij alles. Het is iets wat ik van geval tot geval inschat, en het werkt bij ons soms. Het is ook niet voor elk kind of elk gezin de goede keuze. Jij kent je kind het best.
Dingen die ik de moeite waard vind om te proberen
Mocht je er zelf middenin zitten, dan zijn dit dingen waar ik over nadenk. Het zijn geen garanties, en wat bij ons werkt, werkt bij jullie misschien niet. Haal de druk eraf, want eten dat onder druk staat wordt zelden lekkerder en een bord dat leeg moet maakt aan tafel vaak alleen maar meer spanning. Kijk naar de vorm en niet alleen naar het product: als iets in de ene structuur niet gaat, kan hetzelfde ingrediënt in een andere vorm misschien wel. Laat ze zelf kiezen waar het kan, want regie geeft rust en rust helpt met eten. En zorg dat er altijd iets op tafel staat dat ze kunnen eten. Dan hoeft een avond niet te mislukken omdat het hoofdgerecht niet gaat, en blijft de sfeer aan tafel prettiger voor iedereen.
Het blijft een zoektocht
Het blijft een zoektocht. Wat vandaag goed gaat, kan volgende week weer anders zijn. Ik probeer daar rustig in te blijven en niet te veel druk op eten te leggen, want dat helpt niemand aan tafel. Hoe gaat het bij jullie? Heb jij een truc die werkt, of juist een verrassing die goed uitpakte? Laat het weten in de reacties. 
Lees ook: Meltdown of driftbui bij autisme: zo herkennen wij het verschil en Koptelefoon of oordopjes bij autisme: wat bij ons helpt tegen prikkels
