Het is alweer een poos geleden dat ik echt hardop heb gelachen om een spelletje en nog veel langer geleden dat ik vaak heb gelachen om een spelletje. Tomodachi Life heeft mijn lachspieren flink weten te raken. Niet alleen die van mij, maar inmiddels heeft het hele gezin een eigen exemplaar.
“Wat is Tomodachi Life dan?” vroeg Tamara aan me voordat ze zelf aan de slag ging. Dat vond ik eigenlijk best moeilijk uit te leggen, maar ik deed een poging.
Wat is Tomodachi Life?
Ken je de Mii-personages nog van de Wii of de Nintendo 3DS? Dat zijn die poppetjes met een herkenbaar, minimalistisch uiterlijk die je zelf kunt samenstellen. Deze Mii’s zijn nog altijd ontzettend populair. Hoewel Nintendo er de laatste jaren minder aandacht aan heeft besteed, vraagt de community al jaren om een terugkeer. Op de Switch zijn ze nog steeds aanwezig, al zitten ze een beetje verstopt in de instellingen. Daar kun je nog altijd naar hartenlust Mii’s ontwerpen. Je kunt jezelf namaken, bekende personen, familieleden en vrienden of, als je echt creatief bent, bekende figuren. Zo had ik destijds een Mickey-gezicht gemaakt.
Beeld je nu in dat je tientallen Mii’s hebt en ze één voor één op een eiland laat wonen, waar ze de gekste en meest onverwachte dingen doen. Jij bent een soort coördinator die zich soms met hun leven bemoeit en af en toe vragen beantwoordt. Denk aan vragen als: waar zal ik over praten? Jij kunt dan een gesprek bedenken met een onderwerp, voorwerp of persoon naar keuze. De Mii’s onthouden dit en gaan zo met elkaar in gesprek.
Daarnaast hebben Mii’s allerlei wensen. Jij geeft ze eten, kleedt ze aan, richt hun huis en het eiland in en helpt ze bij vragen of gebeurtenissen. Al jouw input komt uiteindelijk op een vaak zeer humoristische manier terug in het spel.
Welkom op mijn eiland
In Tomodachi Life heb ik mezelf de Goddelijke Heilige Meester genoemd. Ik dacht dat dit vrij uniek was, maar inmiddels lees en hoor ik dat meer mensen zichzelf precies dezelfde titel hebben gegeven. Ik vond het enorm grappig en moet ook regelmatig lachen als de Mii’s mij zo aanspreken.
Mijn eiland heet Lunasia en daar wonen vrienden, familieleden en bekende personen. Maar voordat ik zover was, begon ik met het maken van mezelf als Mii-personage. Het spel leert je stap voor stap hoe alles werkt. In het begin heb je alleen je eigen lege huisje en één Mii-personage. Als er iets speelt, verschijnt er een gevoelsbubbel bij het hoofd van de Mii. Klik je daarop, dan vertelt het personage waar hij of zij mee zit.
Bij de introductie heeft je Mii honger en opent er een supermarkt op het eiland. Fresh Kingdom, zoals de supermarkt heet, is de plek waar je eten kunt kopen. De afbeeldingen van het eten zijn echte foto’s van allerlei gerechten. In totaal zitten er maar liefst 465 gerechten in de game. Het grappige is dat deze foto’s totaal niet passen bij de cartoonstijl van de game, maar daardoor juist weer perfect aansluiten bij de humor.
Als je eten hebt gekocht, kun je dat geven aan je Mii-personage. Probleem opgelost. Als je een personage gelukkig maakt, kunnen er allerlei grappige dingen gebeuren, maar je doet het vooral om ‘geluksvonken’ te sparen. Dit zijn gele bolletjes die verschijnen wanneer een Mii blij en dankbaar is. De geluksvonken bewaar je in een pot. Daarnaast krijg je geld als je personages helpt, waarmee je weer nieuwe items kunt kopen.
Als een Mii genoeg geluk heeft ervaren, stijgt deze een niveau. Je kunt dan een cadeau geven. Dat kan een fysiek item zijn, zoals een gitaar of bellenblaas, maar ook een gewoonte. Denk aan een bepaalde manier van lopen, eten of gedrag (druk of juist rustig). Ook kun je een stopwoordje instellen en een karakter verjongingsspray geven waardoor ze weer jong worden.
Wanneer je een volle pot geluksvonken hebt, is het tijd om deze te gebruiken. Via het Mii-journaal, dat regelmatig in beeld verschijnt, wordt de wensfontein geïntroduceerd. Deze fontein staat centraal op je eiland. Stop je daar genoeg geluksvonken in, dan stijgt je eiland een niveau. Hoe hoger het niveau, hoe meer opties en eigenschappen je vrijspeelt voor de Mii’s.
Dit proces herhaalt zich continu. Je maakt Mii-personages blij, verzamelt geluksvonken en geeft ze nieuwe gewoontes of cadeaus. Naarmate je eiland groeit, krijg je meer mogelijkheden en meer bewoners. Het eiland wordt steeds levendiger en uiteindelijk ontstaat er een kleine wereld waarin de gekste dingen gebeuren.
Gameplay en speeltijd
De besturing in de game is perfect. Voor het invoeren van teksten kun je het touchscreen gebruiken (in mijn geval ook op de Nintendo Switch 2, als de optimalisatie voor Switch 1-games aanstaat – iets wat normaal niet werkt met Switch 1-games). Verder valt er weinig te leren: je gebruikt simpelweg de vooraf aangegeven knoppen.
Als je The Sims honderden uren hebt gespeeld, dan kun je je ook verliezen in Tomodachi Life. Je moet de gekke humor en vreemde bezigheden van de Mii’s op je eiland wel kunnen waarderen, want zoals de game het zelf het beste omschrijft: het slaat vaak helemaal nergens op. Vind je dat juist grappig, dan speel je deze game waarschijnlijk ook honderden uren.
Soundtrack
Hoewel er weinig variatie zit in de muziek van de game, zijn het deuntjes die na een hele dag spelen ’s nachts nog in je hoofd blijven zitten. Ik betrapte mezelf erop dat ik ze zelfs onder de douche stond te neuriën. Dat is een goed teken.
Ook het journaal en verschillende gebeurtenissen starten met een eigen deuntje dat al snel onmiskenbaar wordt.
Voor wie is Tomodachi Life?
Tomodachi Life is bij uitstek een game voor gezinnen. Iedereen kan zijn eigen eiland beginnen en er samen om lachen, zonder dat het ingewikkeld wordt. Juist omdat je zelf alles invult, werkt het voor jong en oud: van kinderen die hun fantasie loslaten tot volwassenen die er even tussendoor in duiken.
Conclusie
Ik heb opvallend lang over deze review gedaan. Niet omdat er weinig te vertellen valt, maar juist omdat ik telkens weer werd afgeleid. Even iets checken of een paar woorden opschrijven, en voor ik het wist zat ik weer een uur met mijn Mii’s.
En dat zegt eigenlijk alles. In een gezin gaat de tijd snel genoeg. De was, een telefoontje, een mail, kinderen die thuiskomen en voor je het weet is de dag voorbij. Juist daarom is het bijzonder dat Tomodachi Life er telkens tussendoor weet te kruipen.
Wat mij het meest is bijgebleven, is dat ik de kinderen echt heb zien lachen. Luna heeft inmiddels haar eigen exemplaar en haar eiland zit vol met K-Popartiesten. Samen met haar bestie ligt ze regelmatig dubbel van het lachen om alle gekkigheid die daar gebeurt. Dat soort momenten kun je niet forceren, en deze game doet dat moeiteloos.
Tomodachi Life is misschien wel de grappigste game die we in jaren hebben gespeeld. Geen uitdaging, geen doel om na te jagen, maar puur vermaak. En soms is dat precies wat je nodig hebt.
We gaan hier nog lang plezier van hebben en ik kan hem dan ook zonder twijfel aanraden. Al zit er wel een flinke maar aan: de game is fysiek vrijwel overal uitverkocht en alleen nog digitaal verkrijgbaar voor €59,99. Je kunt hem ook eerst gratis proberen als je dat wil. Er is namelijk ook een Demo beschikbaar bij Nintendo. Ik kan je garanderen als je je vermaakt met de demo, dan vind je de volledige game ook leuk.
