Ik ben van mezelf al een enorme chaoot. Niet handig als je eigenlijk het liefst een huis hebt dat altijd netjes en opgeruimd is. Maar goed, ik doe mijn best. Echt. Vandaag besloot ik om Michael zijn Lego — gekregen voor zijn verjaardag — eens goed uit te zoeken. Superleuk natuurlijk… tot het moment dat er iets groots van Lego valt. Dan ligt het in honderd stukjes op de grond en kun je alleen maar hopen dat je álle honderd stukjes terugvindt. Want als je net dat ene blokje mist dat je nodig hebt om überhaupt verder te kunnen bouwen? Dan heb je dus pech.
Vol goede moed beginnen
Ik begon nog enthousiast. Alle kleuren bij elkaar sorteren leek me logisch. Je blijft dan wel zoeken naar dat ene kleine blokje, maar er zit tenminste een soort systeem in. Vier uur later — ja, vier uur! — had ik precies één ding bereikt: alles was gesorteerd. En pagina één van de brandweerkazerne was gelukt. Dat was het. Meer niet.
Het moment dat het misgaat
Na die eerste pagina kwam ik bij een onderdeel waar ik een specifiek blokje nodig had. En natuurlijk… dat blokje was nergens te vinden. Niet in de rode bak, niet in de blauwe, niet in de gele. Zelfs niet in mijn perfect gesorteerde bakjes waar ik zo trots op was. Dag theorie. Dag kazerne. Dag motivatie.
De frustratie van het missende blokje
Het is bijna lachwekkend hoe één klein stukje plastic je hele planning kan verpesten. Je kunt alles nog zo netjes sorteren, maar als dat ene blokje ontbreekt, kun je het hele project wel vergeten. En dat is precies wat er gebeurde. De brandweerkazerne blijft dus nog even een droom. Misschien dat ik het volgende week nog eens probeer. Met een beetje geluk duikt dat missende blokje dan ineens op tussen de bank of in een schoen. Je weet het nooit met Lego.
Volgende poging? Misschien…
Voor nu laat ik het even los. Lego is fantastisch speelgoed, maar soms ook een bron van pure frustratie. Toch weet ik zeker dat ik binnenkort weer opnieuw begin. Want als het dan wél lukt, voelt het alsof je een wereldwonder hebt gebouwd.
