Als ik mensen tegenkom, hoor ik vaak hoe goed ik eruitzie. Dat vind ik fijn om te horen, echt. Maar het is maar een deel van het verhaal. Er speelt van alles waar niemand iets van ziet, en daar wil ik het in deze update eerlijk over hebben.
Meer energie, maar nog niet genoeg
Ik beweeg een stuk makkelijker dan vroeger. Dingen die me eerder zwaar vielen, doe ik nu gewoon, en ik loop lichter door de dag. Dat is een groot cadeau.
Mijn energie is alleen nog niet waar ik hem wil hebben. Mijn hoofd zit vol plannen, maar mijn batterij is sneller leeg dan ik denk. Dan moet ik dus even gas terugnemen, en dat vind ik best lastig.
Eten gaat steeds normaler
In het begin kon ik na drie of vier happen niet meer. Eten voelde als een klusje dat ik moest afvinken, met de klok erbij. Dat is gelukkig veranderd. Ik eet inmiddels weer een gewone boterham, en op sommige dagen zelfs twee. Een bakje kwark of een stuk fruit tussendoor gaat prima, en mijn glas melk drink ik nog altijd met veel plezier.
Het avondeten blijft wisselvallig. De ene avond eet ik lekker mee en voel ik me goed. De andere avond protesteert mijn maag direct en zit ik met een zwaar gevoel op de bank. Eén hapje te veel kan al genoeg zijn. Ik blijf dus goed voelen wanneer het genoeg is, ook als het eten op mijn bord er nog heerlijk uitziet.
Mijn darmen werken niet mee
Hier baal ik op dit moment het meeste van. Mijn spijsvertering loopt steeds vast. Als je weleens een buik hebt gehad die helemaal op slot zat, weet je hoe vervelend dat is. Het is pijnlijk, ik word er chagrijnig van en het kost energie die ik liever voor andere dingen gebruik.
Sinds kort slik ik andere medicatie. Die moet het binnen een paar weken weer op gang brengen en hopelijk ook voorkomen dat het terugkomt. Ik hoop dat het werkt, want ik ben dat opgeblazen, misselijke gevoel echt zat.
Wat mijn bloedwaarden vertelden
Bij mijn laatste bloedcontrole kwam er goed en minder goed nieuws uit. Het goede nieuws: de wekelijkse B12-injecties hebben gedaan wat ze moesten doen. Die periode is afgerond en ik krijg nu één keer per maand een injectie om mijn waarden op peil te houden.
Wat me wel liet schrikken, was mijn parathormoon. Dat was te hoog. Dit hormoon zorgt ervoor dat er genoeg calcium in je bloed zit. Krijg je via je eten te weinig calcium binnen, of neem je het te slecht op, dan haalt je lichaam het uit je botten. Je merkt daar niets van, geen pijn en geen signaal. Daarom vond ik het zo confronterend.
Ik slik nu extra vitamine D, zodat mijn lichaam calcium beter opneemt, en dagelijks calciumtabletten. Het is weer een duidelijke herinnering dat die controles geen overbodige luxe zijn.
Een kanten bodysuit
Gelukkig zijn er ook vrolijke momenten. Ik shop de laatste tijd vaker, en op een andere manier dan vroeger. Toen kocht ik vooral kleding waarin ik me kon verstoppen. Laatst kocht ik een kanten bodysuit met een mooie pantalon. Ik stond voor de spiegel en dacht: wow, had je me dit een paar jaar geleden verteld, dan had ik je niet geloofd. Zoiets had ik nooit durven dragen, en nu voelde het gewoon goed.
Dat soort momenten herinnert me eraan waarom ik hieraan begonnen ben.
Niet elke dag is even goed. Mijn lichaam heeft tijd nodig om te wennen aan alles wat er veranderd is, en ik probeer geduldig te zijn. Ik luister naar wat het nodig heeft en neem de rust die erbij hoort. Ik hou jullie op de hoogte!
