Ik ben een uitleg‑moeder
Ik ben zo’n moeder die álles uitlegt. Wat we gaan doen, waarom we het doen, waarom iets belangrijk is… ik kan er hele verhalen van maken. En meestal werkt dat best goed. Maar soms… soms sla ik compleet door in mijn eigen uitlegdrang.
Afgelopen weekend betrapte ik mezelf er weer op.
Pepernoten door de hele woonkamer
Michael was samen met zijn nichtje Britt druk bezig met hun spel: zwarte piet spelen. En zwarte piet strooit natuurlijk de hele dag met pepernoten. Nou, dat hebben ze geweten. De woonkamer lag bezaaid. In deze hoek een handje, in die hoek een plukje. En als je dan zelf nog een pepernoot wilde eten? Dan moest je zoeken.
Op zich best grappig, ware het niet dat er ook huisdieren rondliepen die die pepernoten maar al te graag wilden opeten. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Mijn poging tot pedagogisch verantwoord uitleggen
Dus, goede moeder die ik ben, leg ik Michael uit dat hij de pepernoten beter kan opruimen. De hond mag ze niet eten, want daar wordt hij ziek van. Duidelijke boodschap, zou je denken.
Maar Michael ging vrolijk verder met zijn pietenspel. Want ja, zwarte piet laat ze liggen. Dat hoort zo.
Ik probeerde het nog een keer. En nog een keer. Ik had inmiddels een heel verhaal bedacht over zieke hondjes, dierenartsen, Sinterklaas die ook niet wil dat zijn paard ziek wordt… Maar halverwege mijn prachtige monoloog was ik hem kwijt. Hij kletste alweer met Britt en zat met zijn hoofd volledig in zijn spel.
En toen was ik er klaar mee
En toen gebeurde het. Dat ene zinnetje dat elke ouder kent. Dat zinnetje dat je zelf vroeger vreselijk vond.
“Michael, ik wil dat je nú alle pepernoten opruimt!” “Waarom dan?” “Omdat ik het zeg!”
En daar gingen de pepernoten. Allemaal netjes in de kom die oma eerder op tafel had gezet. Niet meer echt eetbaar, maar hé… ze zaten erin.
Misschien iets minder uitleggen
Vanaf nu ga ik mijn uitleg maar weer een beetje nuanceren. Want soms werkt een simpel “omdat ik het zeg” gewoon beter dan een heel pedagogisch betoog.
