Na mijn eerdere traject met Saxenda en Ozempic voelde ik dat er iets anders nodig was. In mijn vorige blog deelde ik al hoe ik uitkwam bij de endoscopische sleeve, een relatief nieuwe ingreep die sinds kort in Nederland wordt toegepast. Inmiddels zit ik midden in het voortraject: gesprekken, onderzoeken, voorbereiding. In deze blog neem ik je mee in hoe dat gaat, wat het met me doet en waarom ik geloof dat dit, na alles wat eraan voorafging, voor mij de juiste stap is.
Het voortraject: spannend en verhelderend
Ik vond het ontzettend spannend om dit traject in te gaan, maar aan de andere kant voelde ik ook een soort berusting. Ik weet gewoon: dit moet ik nu echt doen. Anders komt het niet goed. De afspraken (Psycholoog, Diëtiste, MDL en Internist) ben ik heel open ingegaan, en het waren eigenlijk stuk voor stuk fijne gesprekken. Vooral het gesprek met de internist vond ik waardevol, er kwam zoveel informatie voorbij over waar je eigenlijk aan begint. Ik kreeg zelfs een powerpoint te zien met percentages en inzichten die ik hiervoor nog niet had. Ontzettend fijn. Natuurlijk vind ik het allemaal heel spannend. Het is niet zomaar een beslissing.
Ik heb het gevoel dat ik al zoveel geprobeerd heb. De medicijnen had ik zó graag als succes willen zien, maar achteraf was het dat toch niet. De andere operaties, waarbij ze echt een deel van je maag weghalen, voelen voor mij te ingrijpend. Te definitief ook. Wat me aanspreekt aan deze ingreep is dat ze niks van je weghalen. Ze laten je precies zoals je bent, alleen je maag wordt als het ware ingeplooid. En dat idee geeft me rust.
Wat anderen ervan vinden
Omdat deze ingreep nog zo nieuw is, reageren mensen vaak vooral verbaasd. Helemaal de mensen die zelf ooit een andere operatie hebben gehad. Ik heb al meerdere keren gehoord: “Had dit maar bestaan toen ik die keuze moest maken.” Over het algemeen gunnen mensen mij een gezonder lijf. Natuurlijk zit er af en toe iemand tussen die het niet helemaal support, of die niet snapt waarom ik dit doe, of er simpelweg een duidelijke andere mening over heeft. Maar dat is oké. Ik doe dit voor mij.
Ze hebben de operatie hier pas een paar keer gedaan, maar in het buitenland voeren ze deze ingreep (pdf) al tien jaar uit, met veel succes en, nog belangrijker, veel minder complicaties. En precies daaraan houd ik me vast. Het is een veel minder ingrijpende behandeling. Maar goed, dat gezegd hebbende… ik voel me natuurlijk ook kwetsbaar. Het blijft spannend om één van de eersten te zijn.
Voorbereiden met volle agenda en een vol hoofd
Ik moet zeggen, door alles wat er de laatste weken is gebeurd, al die afspraken, een puberzoon die onstabiel is door de proefwerkweek, en mijn werk met de wildste plannen (die wél direct invloed hebben op mijn basis) voel ik veel innerlijke onrust. Daardoor ben ik nog niet zo gestart als ik eigenlijk had gewild. Het is niet dat ik slecht eet, maar het is ook nog niet goed genoeg volgens het dieet. Vanaf morgen pak ik het weer op: zes eetmomenten per dag, en vooral gevuld met eiwitten.
Ik heb een stok achter de deur nodig. Ik wéét dat ik al die enge ziektes, die bij overgewicht kunnen komen, niet wil. Los van bloedarmoede ben ik nu ”gezond”, althans, volgens mijn bloedwaardes. En dat wil ik ontzettend graag zo houden. Dus er moet iets gebeuren. Iets dat mij dat laatste zetje in de goede richting geeft. En ik denk oprecht dat dit het is.
Twijfels, hoop en vooruitkijken
Weet je wat ik spannend vind? Als je zo afvalt, krijg je huidoverschot. Dat is eigenlijk het enige wat ik echt eng vind. Hoe zal dat zijn? En wat kan ik doen om dat te verminderen? Tegelijkertijd kijk ik er enorm naar uit om eindelijk weer meer dingen te kunnen doen. Dingen waar mijn lichaam me nu soms in belemmert. Nieuwe dingen ontdekken, uitdagingen aangaan, nu ga ik ze soms uit de weg. En dat wil ik niet meer.
Als ik mezelf iets zou willen meegeven, dan is het dit: ondanks alles wat ik heb meegemaakt, alles wat op mijn pad is gekomen en wat ik ben aangegaan, hoe lastig het soms ook was, of het nou de kliniek was voor mijn trauma’s of nu dit traject, ik ben blijven staan. Eten heeft een functie gehad. Ik had het nodig. Om te kunnen blijven staan, om te kunnen zijn. Maar nu, na de traumatherapie en het vele werken aan mezelf, is het tijd. Tijd om die functie uit te schakelen.
Ik hoop zó dat deze operatie ervoor zorgt dat ik weer meer mezelf kan zijn. Dat ik vrijer ben in bewegen, en dat ik me vooral gezonder ga voelen in mijn lijf.
Voor wie ook twijfelt
Kiezen voor een operatieve ingreep om overgewicht te bestrijden is nooit makkelijk. Ik heb er vier jaar over gedaan om er écht aan toe te zijn. De laatste keer dat ik dat ziekenhuis binnenliep, rende ik er immers weer zo de deur uit. Soms komen dingen op je pad, precies op het moment dat het wél kan. Dat er ruimte is. Dat je er aan toe bent. En mocht je daar nog niet zijn? Wacht dan. Probeer andere dingen. Dat het mij niet is gelukt op een andere manier, wil niet zeggen dat het een ander niet lukt. Doe vooral wat bij je past, wat goed voelt. Voor mij… is het dit.
Op 13 november hoor ik na het MDO (multidisciplinair overleg) of ik mag starten met de ingreep, en wanneer het zal gebeuren. Spannend, maar ik voel ook vertrouwen. Wordt vervolgd…
