Toen mijn kinderen klein waren, dacht ik eigenlijk nooit na over loslaten. Natuurlijk wist ik dat ze ooit groter zouden worden, zelfstandiger zouden worden en steeds minder afhankelijk van mij zouden zijn. Maar weten dat iets ooit gebeurt, is iets anders dan het daadwerkelijk meemaken. Want loslaten blijkt geen moment te zijn. Het is een proces. Een proces dat steeds opnieuw begint.
Ik zag het aankomen
Bij Michael merk ik dat misschien wel het sterkst. Hij wil steeds meer zelf doen, zelf beslissen en zijn eigen keuzes maken. En hoewel ik dat ergens prachtig vind om te zien, is het soms ook ontzettend moeilijk. Zeker als je als ouder denkt te weten waar bepaalde keuzes naartoe gaan. Toen hij naar de middelbare school ging, wilde hij heel graag HAVO/VWO doen. Ik twijfelde nooit aan zijn intelligentie. Integendeel zelfs. Ik wist dat hij het niveau aankon. Mijn zorgen zaten ergens anders. Sociaal-emotioneel was hij nog wat jonger en er waren nog vaardigheden die hij moest ontwikkelen om daar echt goed tot zijn recht te komen. Maar hij wilde het proberen. En dus liet ik hem. De maanden die volgden waren niet altijd makkelijk. Er waren struggles, teleurstellingen, discussies en momenten waarop we allemaal even niet meer wisten hoe verder. Uiteindelijk werd duidelijk dat doubleren onvermijdelijk was. Daarnaast kreeg hij ook te maken met pesterijen en afwijzing op school. Iets wat het allemaal nog een stuk moeilijker maakte.
Het moeilijkste was niet het doubleren
Natuurlijk heb ik weleens gedacht: had nou maar geluisterd. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat dat achteraf makkelijk praten is. Sommige lessen kun je als ouder honderd keer uitleggen, maar moeten kinderen uiteindelijk zelf ervaren. Hoe graag je ze daar ook voor wilt beschermen. Het verdriet zat voor mij uiteindelijk ook niet in het doubleren zelf. Een jaar overdoen is vervelend, maar niet het einde van de wereld. Wat ik veel moeilijker vond om te zien, was hoe zijn zelfvertrouwen langzaam afbrokkelde. Je wilt als ouder niets liever dan zien dat je kind gelukkig is. Dat het groeit, bloeit en vertrouwen heeft in zichzelf. Juist dat vertrouwen zag ik dit jaar soms steeds een beetje verder verdwijnen. Dat is hartverscheurend om te zien.
De machteloosheid van een moeder
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond, was het pesten. Ik heb mezelf meer dan eens moeten tegenhouden. Alles in mij wilde die kinderen aanspreken. Of naar hun ouders stappen. Of iets doen. Gewoon iets. Maar ik moest school de ruimte geven om het op te lossen. En eerlijk? Dat zit niet in mijn natuur. Ik vecht voor mijn kinderen harder dan ik ooit voor mezelf zou doen. Juist daarom voelde die machteloosheid soms zo zwaar. Toekijken terwijl je kind pijn heeft en niet kunnen ingrijpen, blijft één van de moeilijkste dingen die ik als moeder heb meegemaakt.
Groei die je niet terugziet op een rapport
Toch zou het oneerlijk zijn om dit jaar alleen als een moeilijk jaar te omschrijven. Want als ik verder kijk dan de cijfers en de schoolresultaten, zie ik ook iets heel anders. Ik zie een jongen die groeit. Ik zie iemand die sociaal-emotioneel sterker wordt. Die nieuwe vriendschappen sluit. Die steeds meer ontdekt wie hij is en waar zijn talenten liggen. En misschien wel het mooiste van alles: ik zie iemand die zijn passie voor gitaarspelen verder ontwikkelt. Sterker nog, hij staat tegenwoordig gewoon op een podium. Als iemand mij dat een paar jaar geleden had verteld, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd. Soms zijn we als ouders geneigd vooral te kijken naar wat niet lukt. Naar de cijfers, de tegenslagen en alles wat anders loopt dan gehoopt. Terwijl er ondertussen zoveel andere groei plaatsvindt die minstens zo belangrijk is.
Loslaten gebeurt niet in één keer
Ook bij Luna merk ik dat loslaten steeds weer terugkomt. Niet in één grote stap, maar in allerlei kleine fases. Toen de kinderen jong waren, was ik daar eerlijk gezegd helemaal niet klaar voor. Natuurlijk wist ik dat ze groter zouden worden, maar dat betekent niet dat je er emotioneel ook klaar voor bent. Loslaten blijkt iets natuurlijks te zijn, maar dat maakt het niet altijd makkelijk. Er zit ook een klein stukje rouw in. Niet omdat je terug wilt naar vroeger, maar omdat iedere nieuwe fase ook betekent dat een andere fase voorbij is. En misschien hoort dat ook gewoon bij het ouderschap.
Wat ik hoop dat ze later onthouden
Als Michael en Luna dit artikel ooit teruglezen, hoop ik eigenlijk maar één ding. Ik hoop dat ze weten hoeveel ik van ze hou. Dat ze voelen dat ik er altijd voor ze ben. Bij iedere stap die ze zetten. Bij iedere verandering. Bij iedere overwinning en iedere tegenslag.
Niet omdat ze iets moeten bereiken. Niet omdat ze aan bepaalde verwachtingen moeten voldoen. Maar gewoon omdat ze mijn kinderen zijn. Ik hoop dat ze weten dat ze altijd zichzelf mogen zijn. Dat ze hun eigen keuzes mogen maken, ook als die keuzes soms anders uitpakken dan gehoopt. En dat ze altijd op mij mogen terugvallen. Want wat er ook verandert, hoeveel ze ook groeien en hoeveel ik ook moet leren loslaten: ik blijf hun moeder. En ik blijf er altijd. Onvoorwaardelijk.
