Onlangs moest ik ’s avonds naar de apotheek voor laxeermiddelen. Niet bepaald iets waar je enthousiast van wordt, maar soms is het nu eenmaal nodig. Terwijl ik uitlegde waarom ik ze nodig had, vertelde ik ook dat ik een maagverkleining had gehad. Op dat moment leek de sfeer te veranderen. Waar de medewerkster eerst vriendelijk meedacht, kreeg ik ineens het gevoel dat ik het verder zelf maar moest uitzoeken. Misschien beeldde ik het me in, misschien ook niet. Maar ik liep naar buiten met een naar gevoel. Het bleef nog even door mijn hoofd spoken. Niet omdat iemand iets vervelends zei, maar omdat ik het gevoel had dat er ineens anders naar me werd gekeken. Alsof die twee woorden – maagverkleining gehad – genoeg waren om een oordeel te vormen.
Mensen zien vaak alleen het eindresultaat
Wanneer mensen horen dat je een maagverkleining hebt gehad, hebben ze daar vaak direct een mening over. Soms uitgesproken, soms tussen de regels door. Maar wat mensen niet zien, is alles wat eraan voorafging. De jaren waarin je probeert af te vallen. De momenten waarop het lukt en de momenten waarop het weer misgaat. De hoop die je steeds opnieuw verzamelt als je aan een nieuw traject begint. Het zoeken naar iets dat werkt, terwijl je steeds opnieuw tegen dezelfde patronen aanloopt. Mensen zien de kilo’s die verdwijnen. Ze zien misschien een behandeling of een operatie. Maar ze zien niet altijd het verhaal daarachter.
Eten was nooit alleen eten
Als ik eerlijk ben, gaat mijn verhaal ook niet alleen over gewicht. Voor mij had eten jarenlang een functie. Het was troost. Afleiding. Een manier om mezelf beter te voelen als dingen moeilijk waren. Dat is niet zomaar ontstaan. Door trauma’s uit mijn verleden werd eten op een bepaald moment een manier om met gevoelens om te gaan. Niet bewust, maar wel effectief. Tenminste, op de korte termijn. Als ik me verdrietig voelde, geïrriteerd was of overweldigd raakte, gaf eten rust. Niet omdat het problemen oploste, maar omdat het ze even naar de achtergrond schoof.
Toen eten niet langer de oplossing was
Wat ik vooraf misschien wel het minst had verwacht, is dat een maagverkleining je ook confronteert met wat er onder dat eetgedrag zit. Want als eten niet meer dezelfde functie kan vervullen als vroeger, blijft er ineens ruimte over. Ruimte voor gevoelens. Ruimte voor ongemak. Ruimte voor emoties waar je misschien jarenlang omheen hebt bewogen. En eerlijk? Ik weet nog niet altijd wat ik daarmee moet. Waar ik vroeger automatisch naar eten greep, merk ik nu dat ik me soms meer terugtrek. Ik word stiller. Sluit me af. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik nog zoekende ben naar een andere manier om met moeilijke momenten om te gaan. Eten is niet meer de oplossing. Maar ik weet ook nog niet altijd wat de oplossing dan wel is.
Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen
Dat betekent niet dat ik er alleen voor sta. Ik heb lieve mensen om me heen die luisteren als ik even moet klagen of mijn verhaal kwijt moet. Mensen die niet direct met oplossingen komen, maar gewoon luisteren. En soms is dat precies wat je nodig hebt. Want afvallen is niet alleen een lichamelijk proces. Het gebeurt ook in je hoofd. Misschien zelfs nog wel meer dan ik vooraf had gedacht.
Meer bewustzijn dan ooit
Als ik kijk naar wat er de afgelopen jaren is veranderd, dan zit de grootste verandering niet in de kilo’s. Die zijn zichtbaar. Wat minder zichtbaar is, is hoeveel bewuster ik ben geworden. Ik herken patronen sneller. Ik sta vaker stil bij wat ik voel. En misschien nog wel belangrijker: ik geef steeds beter mijn grenzen aan.
Dat lukt niet altijd perfect. Maar wel beter dan vroeger. Ik merk steeds vaker wanneer iets niet goed voelt. Wanneer iemand een grens overgaat. Of wanneer ik mezelf weer voorbij dreig te lopen. Dat bewustzijn voelt uiteindelijk misschien wel waardevoller dan welk getal op de weegschaal dan ook.
Als ik vijf jaar vooruit kijk
Als ik over vijf jaar terugkijk op deze periode, hoop ik niet dat ik vooral denk aan hoeveel kilo ik ben kwijtgeraakt. Ik hoop dat ik zie dat dit de periode was waarin ik eindelijk heb geleerd beter voor mezelf te zorgen. Niet alleen fysiek. Maar ook mentaal. Dat ik eerder mijn grenzen aangaf. Beter luisterde naar wat ik nodig had. En mezelf belangrijk genoeg vond om daar ook naar te handelen.
Iedereen heeft zijn eigen weg
Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat er niet één juiste weg bestaat. Wil je blijven zoals je bent? Dan is dat helemaal prima. Wil je medicatie proberen? Ook prima. Overweeg je een ESG of een andere behandeling? Dan is dat jouw keuze. Uiteindelijk moet je vooral doen wat goed voelt voor jou. Wat bij jouw leven past, wat jou helpt en waar jij je goed bij voelt. Blijf daarbij vooral dicht bij jezelf. Niet bij wat anderen vinden. Niet bij wat anderen verwachten. Maar bij wat jij nodig hebt. Want uiteindelijk ben jij degene die iedere dag met jezelf moet leven.
