Gisteren gingen we op visite bij vrienden. Supergezellig natuurlijk, maar we kwamen er ook met een missie: knippen. In eerste instantie alleen de kinderen en Robbert, maar zoals dat gaat… uiteindelijk zat ik zelf ook in de stoel.
Luna haar haar is altijd een dingetje geweest. Het groeit langzaam, vooral bovenop, en ik was zó blij dat ik eindelijk een fatsoenlijk staartje kon maken. Toch weet ik dat knippen belangrijk is voor gezonde groei. Maar eerlijk? Het voelt soms alsof elke centimeter die eraf gaat, me weer verder weg brengt van dat lange Elsa/Rapunzel‑haar waar ze zelf zo van droomt. Loslaten dus. Zij gaat altijd zó dapper in die stoel zitten, vol vertrouwen dat het goed komt. Misschien moet ik daar eens een voorbeeld aan nemen.
Bij Michael is het een heel ander verhaal. Knippen is bij hem een complete uitdaging. Alleen al op de stoel zitten is een strijd. Ik moet voor hem gaan zitten, zijn hoofdje stilhouden en blijven praten. Hij wil precies weten hoe lang het nog duurt, dat zijn oortjes niet geknipt worden en dat de kriebelhaartjes snel weg zijn. En ondanks het kappersschort glipt er altijd wel een haartje tussendoor. Paniek. Meteen klaar ermee. Maar ja… half geknipt haar is geen optie, dus we gaan door. En het mooie is: zodra het klaar is, straalt hij. Trots, blij, opgelucht. Je moet er wat voor over hebben.
Robbert is natuurlijk de makkelijkste van allemaal. Die gaat zitten, laat het gebeuren en vindt alles prima zolang het maar netjes zit. Soms ben ik jaloers op die nuchterheid.
En toen kwam ik. Ik wilde “een klein stukje” eraf, maar het werd de helft korter. Ik zat zenuwachtig in die stoel, bang dat het totaal niet zou staan. Misschien heeft Michael dat stukje drama wel van mij. Maar toen ik in de spiegel keek, voelde ik opluchting. Het stond eigenlijk hartstikke leuk. Even wennen, maar netjes, fris en precies wat ik blijkbaar nodig had.
Nu zijn we allemaal geknipt, fris en klaar voor Michael zijn verjaardag. Een huis vol nieuwe kapsels en een moeder die weer een beetje heeft leren loslaten.
