We komen er niet vaak, maar als ik écht iets nodig heb voor in huis, dan denk ik al snel aan IKEA. Of de Action. Maar dit keer moest er een nieuwe tafel komen en wilden we meteen kijken naar een lamp. Dus ja… dan beland je vanzelf bij IKEA. En eerlijk: je weet van tevoren al dat je om problemen vraagt zodra je met kinderen die draaideur doorgaat. Maar goed, soms moet het gewoon.
Eerst eten, anders wordt het niks
Nog voordat we de auto uit waren, had ik de kinderen al een ijsje beloofd. Slim? Misschien niet. Nodig? Absoluut. Want zodra we binnen waren, begon het al. “Mama?” “Wat is er, Michael?” “Ik heb honger. Echt héél erg honger.” Natuurlijk. Ze weten precies dat er eten is. En omdat ze thuis amper iets hadden gegeten, besloten we maar meteen te beginnen in het restaurant. Kindermenu’s voor hen, koffie en thee voor ons. Rustig starten is tenslotte nooit een slecht idee.
Het moment dat de energie opraakt
Na het eten begonnen we aan de route. In het begin ging het nog best goed, maar bij de kledingkasten was de koek op. Luna zat in het zitje van het winkelwagentje, Michael hing aan de zijkant en samen waren ze vooral bezig met klieren. En ik wist eigenlijk al: dit wordt zo’n dag.
Småland: het eeuwige twijfelgebied
Terwijl we door de winkel liepen, hoorde ik meerdere keren namen omgeroepen worden. “Karel en Sophie willen opgehaald worden uit Småland.” Småland… tja. Ik heb er vaak genoeg naar binnen gegluurd, maar ze daar achterlaten? Terwijl ik lekker ga shoppen? Ik weet het nooit zo goed. Doen ze daar wel goed genoeg hun best om op te letten? Kunnen ze niet zomaar meegenomen worden? Mijn hoofd verzint binnen tien seconden honderd scenario’s waardoor Småland geen optie is. Loslaten blijft lastig.
De blikken van andere mensen
Ondertussen liepen wij dus met twee kinderen die het zat waren, moe waren en elkaar alleen maar aan het uitdagen waren. En ja, het was zaterdag. Druk. Heel druk. En je kent het wel: bij elk piepje of gilletje draaien mensen zich om met die blik van “mijn kinderen doen dat nóóit”. Tuurlijk.
Drie uur later… gesloopt maar geslaagd
Drie uur later — ja, echt drie uur — liepen we eindelijk naar buiten. Met een salontafel, een lamp en natuurlijk allerlei dingen die we helemaal niet van plan waren om te kopen. De kinderen zeiden zelfs dat ze wilden slapen. Dat zeggen ze anders nooit, hoe moe ze ook zijn.
Gaan we dit nog eens doen?
Of ik de volgende keer weer op zaterdagmiddag met beide kinderen naar IKEA ga? Ik denk dat we het antwoord allebei wel weten. En Småland? Ik ben heel benieuwd hoe andere ouders dat doen.
