We hebben er lang op moeten wachten, maar Marvel’s Wolverine ligt eindelijk in de winkelschappen. De game komt uit handen van Insomniac Games, de studio achter de Spider-Man-games voor de PS4 en PS5. De verwachtingen waren dus hoog, maar inmiddels is duidelijk dat een groep gamers heel andere verwachtingen had van de game dan wat het uiteindelijk is geworden. Maar is het daarom ook een slechte game? Ik denk van niet. Dankzij PlayStation heb ik toegang gekregen tot de game en Wolverine van begin tot eind kunnen spelen. In deze review vertel ik je wat je wel en niet van deze game kunt verwachten.

Verschillende universums

Toen ik Wolverine had uitgespeeld, dacht ik: lekker, ik ga nu de film kijken. Daar kwam ik erachter dat het ook hier weer om een iets ander verhaal gaat, met slechts enkele raakvlakken met de game. Ik ben een leek als het om Marvel gaat. Ik ben geen striplezer en van de andere Marvel-films volg ik helemaal niks. Waarom dan Wolverine? Ik was nieuwsgierig.

Ik ben blij dat ik de game gespeeld heb, want dit is, buiten de game Spider-Man: Miles Morales, oprecht een van de eerste keren dat een Marvel-titel mijn aandacht echt trok. En ik heb er nog veel van geleerd ook, dacht ik. Er zit in het verhaal dus een verschil tussen de games en de films. Zo is er het ‘FOX-universum’ en het ‘Insomniac-universum’, die allebei hun eigen interpretatie van de strips hebben.

Ik ben wel zodanig door de game geïnspireerd dat ik het allemaal ben gaan uitzoeken. Zo wist ik niets van een X-chromosoom waardoor deze helden of slechteriken hun krachten krijgen. Ik wist ook niet wie Nathaniel Essex was en welke rol hij in de andere films of strips speelde. In dit Wolverine-verhaal krijgt hij, zover ik begrijp, echt voor het eerst een flink podium. Dat wist ik allemaal niet en nu wel, en ik vind het eigenlijk best tof. Ik wil wel meer.

Zonder spoiler

Nu is de vraag: hoe kan ik zonder iets te spoilen iets over het Insomniac-verhaal vertellen? Je speelt dus als Wolverine en, zoals ik het begrijp, ergens vroeg in de X-Men-verhaallijn. Het verhaal begint ermee dat je Nathaniel Essex komt redden. Hij is gevangen door Bolivar Trask en zit vast in de zwaarbeveiligde Trask-outpost. Loganheeft eigenlijk afstand genomen van Team X, maar om hem te redden keert hij als Wolverine terug. Samen met Mystique en Sabretooth weet je hem te redden. Na de reddingsactie kom je terug bij Team X. Je leert het team en de karakters goed kennen. In een latere missie kom je Jean Grey tegen. Tussen Wolverine en haar is er chemie.

Het verhaal gaat hier diep op in. Eigenlijk creëer je met alle karakters wel een band, maar het meeste met Logan (Wolverine) en Jean. In dat opzicht is het verhaal, in mijn optiek, echt heel tof! Zeker omdat er nog een aantal plots in zitten die het heerlijk maken om verder te spelen. Ik kan ze helaas niet vertellen.

Het verhaal is, in mijn optiek, ook een van de sterkste punten van de game, maar gaat ook heerlijk over in de fantastische hack-and-slash met een ongekend buttonbash-niveau! Zeker als je je door het verhaal een beetje laat meeslepen, is het soms gewoon prachtig om als een wilde de boel af te slachten! Want ja, dat doe je wel in Wolverine en dit is dan ook zo’n titel waarvan ik denk dat de 18+-rating geen overbodige luxe is. Bloed vloeit waar het vloeien kan en lichaamsdelen vliegen geregeld in het rond. Dat brengt ons dus eigenlijk bij de gameplay.

Gameplay

Ja, ik wil eigenlijk beginnen met mij te verontschuldigen omdat er zoveel kritiek online is, maar dat moet ik niet doen. De gameplay is mij namelijk ongelooflijk goed bevallen! Ik hou ervan om ongekend snel op knoppen te rammen en af en toe niet te weten welke combinaties ik moet raken. De game neemt je wel heel geleidelijk mee in het proces om steeds behendiger te worden. Zo begin je met één speciale techniek, de Tornado Spin, die je aan een van je knoppen kunt koppelen en via een knoppencombinatie kunt oproepen. Aan het einde van de game zijn dat er zes, waarvan je er vier kunt koppelen aan je knoppen. Daarnaast zijn er nog achttien technieken die je kunt vrijspelen, met mogelijkheden als een dropkick. Als je rent en vierkantje ingedrukt houdt, trap je een vijand naar achteren. Het klinkt misschien een beetje overweldigend, maar het valt wel mee. Als je het ene beheerst, komt het andere vanzelf.

Karakter builden

Naast de technieken heb je zogenoemde Adaptations. Hier kun je extra kracht krijgen, of dingen als Healing Dodge. Daarmee wordt je Health een klein beetje hersteld als je op tijd een aanval weet te ontwijken. Zogenoemde Gear is puur cosmetisch. Door in de game materiaal te verzamelen uit kistjes, kun je steeds meer pakken en klauwen vrijspelen. Dit heeft verder geen invloed op de gameplay, maar is wel een leuke extra om de speeltijd wat verder uit te breiden.

Uiteindelijk leer je dus veel knoppencombinaties die je steeds verder kunt uitbreiden en die je steeds krachtiger maken. Wie een beetje een Dark Souls-achtige stijl verwacht, zal teleurgesteld worden. Hoewel er wel een klein beetje tactiek en skills bij komt kijken, is het toch voornamelijk zoveel mogelijk hakken.

Om je Adaptations uit te breiden, moet je zogenoemde nachtmerriedeurtjes in de game vinden. In nachtmerries vind je verschillende uitdagingen. Deze variëren van parcoursen waar je snel doorheen moet rennen tot hordes vijanden waar je telkens weer doorheen moet rammen. Hoe beter je ze doet, hoe meer AP je krijgt en hoe meer Adaptations je kunt toevoegen.

De gevechten zelf in Wolverine voelen ongelooflijk goed. Ik heb de game uiteindelijk in de Performance-modus gezet. Daarmee speel je het spel in 60 fps en dat is voor een snelle hack-and-slashgame wel nodig, zeker als timing ook een belangrijk aspect van de gameplay is. Ik ben ook niet iemand die bij een goede game veel waarde hecht aan raytracing of een hogere beeldkwaliteit en, heel eerlijk, ik vond het na het wisselen naar de Performance-modus nog steeds heel erg mooi uitzien.

Kleine bugs

De enige momenten dat ik uit het verhaal getrokken werd, waren de bugs. En die zitten er in, veel! Gelukkig zijn het geen bugs die je savegames stukmaken of echt een groot effect hebben op je voortgang. Dat heb ik in andere games wel eens meegemaakt en dan ben ik snel uitgespeeld. Wolverine heeft er echter wel wat gekke bugs. Zo liep ik ergens willekeurig tegen een muur op en werd het karakter de wereld uitgeslingerd, zat ik soms vast in een muur en zweefde ik in een arcadehal ineens boven de grond en kon ik geen kant op. Gelukkig is het niet zo erg dat je daardoor niet meer verder kunt. Bij James Bond 007 zit ik bijvoorbeeld op een punt waar ik ergens heen moet, maar door een bug er niet heen kan. Ik ben als het ware vastgezet in een gebied en kan de game nu dus niet meer afmaken. Die problemen heeft Wolverine niet en in dat opzicht zijn de bugs eigenlijk wel vermakelijk, maar zouden eigenlijk in een game van dit kaliber niet voor mogen komen.

Visuals en geluid

Zoals ik zei, ik heb de game op Performance gezet op een normale PS5. Helaas beschik ik niet over een PS5 Pro en ik ben ook niet van plan ooit een PS5 Pro te halen. Ik ben ook geen zeurpiet als het gaat om visuals. Wel is dit een van de weinige games waar ik bewust voor Performance heb gekozen en dat was een verstandige beslissing. Daardoor was het beeld eigenlijk de hele game mooi vloeiend en konden gevechten goed worden uitgevoerd.

Het geluid n de muziek zijn gewoon op het niveau van een triple-A-game en ik heb eigenlijk van het begin tot het einde van de game genoten alsof het een geweldige bioscoopfilm was waar ik tussendoor mijn emoties op de knoppen kon uitoefenen.

Wie kleine kinderen in de kamer heeft spelen

Voor wie een handicap heeft, zijn er enorm veel opties. Waar ik echter wel van opkeek, was de manier waarop je geweld in de game kunt aanpassen. Zo kun je Dynamisch bloed uitschakelen. Maar je kunt ook zaken als Dismemberment (ledematen afhakken) uitschakelen, zodat vijanden tijdens gevechten geen armen, benen of hun hoofd meer kunnen verliezen. Ook blijven lichamen tijdens de gameplay intact en worden deze momenten in de tussenfilmpjes (cinematics) wazig gemaakt.

Het is zelfs mogelijk om nog een stap verder te gaan en Visceral Damage uit te schakelen. Hier gaat het om vleeswonden en andere zaken met bloederige context, zoals interne organen en weefsels. Deze instelling schakelt ook zaken als diepe snijwonden uit, waarbij spieren, botten of ingewanden bloot komen te liggen na een uithaal met Logans klauwen.

Of het daarmee helemaal kindvriendelijk is geworden, denk ik niet, maar het is wel interessant voor ouders die hun kinderen mee laten kijken, of kinderen in dezelfde kamer hebben spelen, en ze toch de vaak wat brute beelden willen besparen.

Conclusie

Ik heb genoten van Wolverine. Van begin tot eind is het gewoon een topgame. Ik begrijp ook dat er een hoop mensen teleurgesteld zijn. De verwachtingen waren hoog en ik denk dat mensen in zekere mate ook een ander type game hadden verwacht. Wolverine is meer een verhaal gecombineerd met hack-and-slashgameplay en dat valt toevallig op dit moment precies in mijn straatje.

Ik had er zin in, had al een tijd niet zoiets gedaan en het heeft mij geïntroduceerd in een Marvel-wereld waar ik voorheen eigenlijk niet veel interesse in had. Ik hoop oprecht dat Insomniac nog een Wolverine-game gaat maken. Voor mij is Wolverine echt een 10/10. Het verhaal heeft me gepakt, ik werd er compleet ingetrokken, ik heb nog nooit zo lekker kunnen afreageren op de vijanden als in deze game en ik heb hem met veel plezier tot het einde uitgespeeld. Ik kijk er ook met veel plezier op terug.

De game is digitaal verkrijgbaar vanaf €79,99. Zoals altijd is fysiek een stukje goedkoper en kun je de game op disc voor € 58,99 vinden.