Luna doet het eigenlijk al vanaf het moment dat ze goed kon lopen: rondhuppelen als een kleine ballerina. In het begin vonden we het vooral schattig. Ze leek wel geboren voor ballet, zo licht en sierlijk als ze op haar tenen door het huis danste. Maar na verloop van tijd begon er toch iets te knagen. Want hoe schattig het ook is… hoort dit wel?
Het consultatiebureau: “Het is normaal”
Zoals zoveel ouders deed ik wat je dan doet: ik vroeg het na bij het consultatiebureau. Daar kreeg ik te horen dat veel kinderen op hun tenen lopen en dat platvoetjes op jonge leeftijd heel normaal zijn. Haar voetjes stonden iets naar binnen, maar dat zou volgens hen geen problemen geven. En eerlijk, op dat moment neem je dat advies gewoon aan. Je vertrouwt erop dat het goedkomt.
Maar de twijfel bleef
Toch bleef Luna struikelen. Ze liep nog steeds continu op haar tenen en ik merkte dat het me niet losliet. Dus gingen we naar de huisarts. Ook daar kreeg ik te horen dat het nog kon veranderen — tot vierenhalf jaar zouden kinderen vanzelf een normale loop ontwikkelen. Maar ergens voelde ik dat dit niet zomaar “over zou gaan”.
Fysiotherapie: eindelijk actie
Toen Luna vier werd en naar school ging, heb ik het opnieuw aangekaart. Op school zit een fysiotherapeut en ik heb meteen aangegeven dat ik me zorgen maakte. Met een verwijzing van de huisarts kon ze starten met fysiotherapie. En hoewel de oefeningen goed waren, bleef Luna toch op haar tenen lopen. Het veranderde simpelweg niet genoeg.
De orthopeed: wat nu?
Onze fysiotherapeut gaf uiteindelijk aan dat er meer onderzoek nodig was. Misschien zelfs gips — zes weken lang — om haar voetjes te corrigeren. En daar schrok ik van. Want hoe kan het dat ik dit al jaren aangeef, dat ik steeds te horen kreeg dat het “normaal” was… en dat we nu misschien uitkomen bij gips?
Het ziekenhuis: weer een stap verder
Voor volgende week staat er een afspraak bij de orthopeed. De verwijzing moet nog komen, maar ik ga ervan uit dat dat goedkomt. Ik hoop zó dat er iets is wat minder ingrijpend is dan gips. Misschien spalkjes, misschien andere oefeningen. En natuurlijk: als het moet, dan moet het. Maar ergens blijft de vraag knagen: had dit niet eerder opgepakt kunnen worden?
Ervaringen van andere ouders
Daarom ben ik heel benieuwd naar jullie verhalen. Herkennen jullie het tenen lopen? Platvoetjes? Is er bij jullie iets aan gedaan, of werd er ook gezegd dat het vanzelf over zou gaan?
Laat het me weten — het helpt altijd om ervaringen van andere ouders te horen.
2 Reacties
Ons dochtertje liep ook al zo lang ze kon lopen heel hoog op d’r teentjes.
Ze kon d’r voetjes ook niet in een hoek van 90 graden krijgen.
Ook bij ons werd op het cb gezegd dat dat heel normaal is.
Maar omdat we er niet gerust op waren toch nog voor d’r 2de verjaardag naar de huisarts geweest.
Via de huisarts kwamen we na aandringen bij de kinderfysio terecht.
Daar zijn we 3 maanden wekelijks onder behandeling geweest.
Na die 3 maanden kwam de fysio tot de conclusie dat het niet hielp en zo zijn we bij de orthopeed in het ziekenhuis terecht gekomen.
Daar werden foto’s gemaakt van beide beentjes en daar kwam uit dat ze verkorte kuitspieren had.
Dat was aangeboren.
Een dag later zaten we in het ziekenhuis zodat allebei d’r beentjes tot bij d’r knieën in het gips konden.
Bij ons ” maar” 2×2 weken
Ook werd er al snel gezegd dat we er maar niet op moesten rekenen dat ze zou gaan lopen op d’r gips.
Ze is om 9 uur in het gips gegaan en om 11 liep ze op d’r gips door het huis.
Een wereld ging voor d’r open, ze kon ineens mee met de rest.
En hoewel het slapen niet altijd even makkelijk was, en om van het douchen nog maar te zwijgen, zijn we heel blij dat we het toen zo door gedrukt hebben en dat ze in het gips is gegaan.
Eenmaal uit het gips liep ze de volgende dag alweer best stevig op platte voeten en dat doet ze nu alweer een half jaar.
Het is ons wel verteld dat ze altijd nog terug kan vallen in de gewoonte op tenen lopen, maar we houden hetzelf in de gaten.
Ik ben heel blij dat we een half jaar die keuze hebben gemaakt om 4 weken moeilijk te doen.
Ook mijn dochter liep vanaf het moment dat ze kon staan op haar tenen. Voor haar 1e jaar liep ik al met haar bij de fysiotherapeut. Door middel van spelvorm leerde zij haar voetjes plat te houden. Week in week naar de fysio en er zat progressie in. Maar niet genoeg. De fysiotherapeut raadde spalken aan, dus wij hup naar de gipskamer. Maar onze dochter dacht daar anders over! Zelfs met 3 man kregen we haar niet stil met haar benen, narcose was het enige wat eventueel zou helpen. Maar daar begon ik niet aan. Toen heeft de orthopeed koolstofzooltjes voor onze dochter aangemeten. Deze werden in haar schoentje gedaan en hierdoor werd het tenen lopen afgeleerd omdat zij simpelweg haar voetje niet kon afwikkelen. Na een klein jaartje waren de zooltjes niet meer nodig en loopt onze dochter voor 95% van de tijd op platte voetjes. Enkel als zij heel erg moe is loopt zij nog op haar teentjes maar daar kunnen wij mee leven.
Handig als ze later stiletto hakken wil gaan dragen?
Comments are closed.