Shit… 5 dagen overtijd!

Ik heb zo’n menstruatie-app. Ideaal! Nou ja, normaal gesproken dan. Een dag van tevoren rinkelt er een belletje met de mededeling: morgen begint je menstruatie. Zo fijn om daar niet over na te hoeven denken en gewoon te weten wanneer het complete bloederige geheel zich weer aandient.

Maar deze keer was het anders.

Het ging jarenlang goed… echt jarenlang goed! Vorige maand begon het al een beetje vreemd te worden. Ik was namelijk maar liefst twee dagen ongesteld en daarna was het hele feest alweer voorbij. Natuurlijk hoor je mij daar niet over klagen, want ik bedoel: elke maand vijf dagen lang een bloederig tafereel is ook niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Maar toch, het was anders dan normaal.

Nu had ik volgens mijn geweldige app op 19 september ongesteld moeten worden. Maar er gebeurde helemaal niets.

Oké, één dag later kan natuurlijk best eens voorkomen. Maar toen dag twee voorbij was, begon ik me toch wel een beetje zorgen te maken.

Zal ik dan toch zwanger zijn?

Mijn eerste gedachte was: zal ik dan toch zwanger zijn?

Baby nummer drie staat eigenlijk niet meer heel hoog op mijn wensenlijstje. Maar mocht het toch zo zijn dat ik zwanger zou zijn, dan zou dit kleine wonder natuurlijk meer dan welkom zijn.

Er zat niets anders op dan zwangerschapstesten halen.

Wisten jullie trouwens dat die dingen tegenwoordig nog maar één euro kosten voor twee testen? Ik niet!

Maar toen ik dat zag, kwam ik direct met grof geschut thuis. Drie pakjes, zes testen totaal en volledig klaar voor de aanval.

Diezelfde middag deed ik direct de eerste test: negatief.

De volgende dag volgden test twee, drie en vier. Want op een gegeven moment dacht ik werkelijk van alles te zien en snapte ik ondertussen helemaal niets meer van mijn uitblijvende menstruatie.

Mijn lichaam besloot compleet in de war te raken

Op dag vier kwam er een klein beetje bloed. Later die dag veranderde dat in wat bruin bloed, gevolgd door vreselijke onderrugpijn, misselijkheid, pijnlijke borsten en klapperende eierstokken.

Was dit dan een innestelingsbloeding?

Ja, ik bedoel… inmiddels wist ik het zelf ook niet meer.

Dag vijf kwam eraan en dus was het tijd voor test vijf en zes. Tja, je weet het maar nooit.

Maar ook deze waren gewoon negatief.

Tijd voor de dokter

Op dag vijf besloot ik toch maar naar de huisarts te gaan, want ik snapte inmiddels helemaal niets meer van mijn cyclus.

De assistente en daarna de dokter begonnen over cystes. Dat schijnt veel voor te komen bij vrouwen en zou ervoor kunnen zorgen dat alles een beetje in de war raakt. Daarnaast vertelde hij dat er ook iets in de eierstok vast kon zitten waardoor je menstruatie vertraagd raakt.

Verder begon hij ook nog uitgebreid over eierstokkanker en hoe vaak dat voorkomt.

Enig, zo’n invalarts.

Ik bedoel, van die informatie word je natuurlijk ontzettend rustig. Not!

En toen…

Rust was dus mijn nieuwe motto.

Gisteravond viel ik al om acht uur op de bank in slaap en sliep ik als een blok. Tot ik vanmorgen om vijf uur wakker werd met enorme buikpijn.

En toen…

Daar was hij.

Mijn oude vertrouwde, gutsende menstruatie.

Pfiew!

Fijn zo’n “verstopping” in je eierstok.

En nu weer rustig ademhalen en terug naar de orde van de dag.