Als je mij twee jaar geleden had verteld dat ik mijn vakantie zou doorbrengen in mijn eigen huis, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Ik ben zó dol op vakantie. Vooral Frankrijk: het warme weer, het zwembad, de geur van stokbrood in de ochtend, de rust van niks moeten en de prachtige omgeving. Dat gevoel van vrijheid, van even helemaal weg zijn — dat is voor mij echte vakantie.
Maar dit jaar besloten we het anders te doen. Geen twee weken lang ons complete vakantiegeld erdoorheen jagen, maar sparen. Sparen voor iets waar we hopelijk jarenlang plezier van gaan hebben: een goede vouwwagen. Het idee alleen al maakt me blij. Maar eerlijk is eerlijk… ik miste de voorpret. Het aftellen, het plannen, het inpakken, de kriebels in mijn buik als we de grens over rijden. Dat hele ritueel hoort voor mij bij de zomer.
Vakantiekriebels die maar niet komen
Elk jaar heb ik ze: vakantiekriebels. En de kinderen ook. Dat moment waarop je eigenlijk niet meer kan wachten om ver, héél ver van huis te zijn. De spanning, het avontuur, het idee dat alles even anders is dan thuis.
Maar dit jaar blijven we dus thuis. En dat voelt… gek. Niet slecht, maar anders. Alsof mijn hoofd nog steeds verwacht dat we straks in de auto stappen richting het zuiden, terwijl mijn agenda zegt: “Je blijft gewoon hier.”
Thuisblijven betekent niet stilzitten
Thuisblijven betekent gelukkig niet dat we niks gaan doen. Integendeel. We hebben een lijstje gemaakt met leuke uitjes, plekken die we al tijden wilden bezoeken, en dingen die we normaal nooit doen omdat we “geen tijd” hebben.
Denk aan: – een dagje strand – een boswandeling met picknick – een museum dat al jaren op mijn lijstje staat – een middagje zwemmen – en vooral: heel veel spontane dingen
Het voelt bijna als een soort mini‑vakantie in stukjes. Geen lange rit, geen stress, geen inpaklijst van drie A4’tjes — maar wel samen zijn. En dat is uiteindelijk waar vakantie voor mij om draait.
Ben ik straks uitgerust?
Ik ben zó benieuwd hoe ik me voel na deze drie weken. Ben ik uitgerust? Heb ik het gevoel dat ik écht vakantie heb gehad? Of mis ik toch dat “even helemaal weg” gevoel?
Misschien verrast het me. Misschien ontdek ik dat een vakantie thuis eigenlijk ook heel fijn kan zijn. Dat rust niet altijd in Frankrijk zit, maar soms gewoon in je eigen tuin, op je eigen bank, of in een spontaan dagje weg.
Wat doen jullie deze zomer?
Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen. Blijven jullie thuis? En wat doen jullie dan om het voor de kinderen extra leuk te maken? Misschien kan ik er nog wat inspiratie uit halen voor onze eigen “staycation”.
