Vakantie weer voorbij, of toch nog niet helemaal?

Twee weken vakantie vliegen echt voorbij. Niet alleen voor ons, maar vooral voor Michael. Toen ik hem vrijdag vertelde dat hij bijna weer naar school moest, keek hij me aan met die grote ogen en zei: nu al mama? Het is zo kort geweest, ik wil helemaal niet naar school. En eerlijk… ik snap hem.

Het onderwerp kwam dit hele weekend meerdere keren terug. Hij probeerde zelfs te onderhandelen. Hij zei dat een ander kindje zijn DS wel mocht hebben als hij nog een paar weken vakantie kreeg. Dat zegt genoeg. De speeltuin, het strand, de kermis, en jawel… de IKEA. Dat laatste blijft toch een verhaal op zich.

Mijn kinderen vinden de IKEA namelijk een echt uitje. Niet om te spelen, maar om te ontbijten en voor dat beroemde ijsje van vijftig cent. En ik snap het ook wel. Ze mogen meestal iets uitzoeken bij kinderland, daarna lekker broodjes eten met een eitje, en dat ijsje is natuurlijk het hoogtepunt. Tussendoor lopen we door de kookafdeling en vertellen ze wat ze allemaal zouden maken met de pannen, bakvormen en spatels die ze zien. Het is bijna een soort mini‑vakantie op zich.

Nu de vakantie voorbij is, hoeft hij gelukkig niet lang te wachten op de volgende vrije dag. Donderdag is hij alweer vrij en woensdag standaard ook. Maar dat heb ik hem nog even niet verteld. Dat bewaar ik als verrassing. Misschien kunnen we een van die dagen nog iets leuks doen, als kleine afsluiter van onze twee heerlijke vakantieweken.

En toch merk ik dat het ritme weer langzaam terugkomt. De ochtenden voelen nog een beetje stroef, alsof we allemaal opnieuw moeten leren hoe je een dag begint. Maar ergens zit er ook rust in. Rust in weten waar iedereen aan toe is. Rust in de voorspelbaarheid van schooldagen, boterhammen smeren, tassen klaarzetten en weer thuiskomen met verhalen die beginnen met mama, weet je wat er vandaag gebeurde.

Het is een soort overgangsfase. Je hangt nog half in de vakantie, maar je voelt dat het gewone leven je weer zachtjes terugroept. En dat is oké. Het mag allebei bestaan. Het verlangen naar nog even niets moeten én de behoefte aan structuur. Het vasthouden aan de herinneringen én het vooruitkijken naar wat er komt.

Misschien is dat wel het mooiste aan deze periode. Dat je leert dat vakantie niet alleen zit in weggaan, maar ook in kleine momenten. Een ijsje bij IKEA. Een ochtend zonder haast. Een onverwacht uitje op een vrije dag. Een kind dat lacht om iets kleins. Dat zijn de stukjes vakantie die je gewoon mee kunt nemen, ook als de schoolbel weer gaat.

Dus ja, de vakantie is voorbij. Nouja… een beetje dan. Want in mijn hoofd neem ik hem nog een stukje mee. En ik denk dat Michael dat ook doet.