Als je me één week voor mijn menstruatie tegenkomt, dan weet je: het is weer zover. Mijn lichaam verandert dan in iets wat ik zelf nauwelijks herken. Waar ik de ene dag nog vrolijk, energiek en gezellig ben, kan ik de volgende dag veranderen in een soort wandelende stormwolk. En geloof me… ik vind het zelf ook geen feestje.
Van gezellig naar haaibaai in 24 uur
Het begint altijd subtiel. Een beetje prikkelbaar, een beetje moe. Maar binnen no‑time ben ik een complete haaibaai. Mijn stekels staan uit, ik kan niks hebben en het voelt alsof ik elk moment kan ontploffen. Niet handig voor mijn omgeving, maar ook niet voor mezelf. En dan dat slapen… of beter gezegd: níét slapen. Ik word badend in het zweet wakker, mijn hart slaat soms een slag over en ik kan geen warmte verdragen. Zelfs het dekbed voelt dan als een vijand.
Chocolade? Doe maar een vrachtwagen vol
Het meest bizarre is misschien nog wel dat ik ineens enorme chocoladecravings krijg. Terwijl ik normaal helemaal niet zo’n chocolade‑mens ben. Maar in die week? Dan kan ik een hele reep wegwerken zonder met mijn ogen te knipperen. En ja, daarna voel ik me weer schuldig. Want hallo… ik probeer al weken netjes te eten.
De weegschaal werkt ook niet mee
Alsof het allemaal nog niet genoeg is, lijkt de weegschaal in die week ook altijd een eigen leven te leiden. Na weken ploeteren, gezond eten en bewegen, lijkt het ineens alsof ik weer kilo’s ben aangekomen. Natuurlijk weet ik inmiddels dat het vocht is, hormonen, schommelingen — maar toch. Het blijft frustrerend als je zo je best doet en je lichaam besluit: “Vandaag even niet.”
En dan begint het feest pas echt…
Wanneer mijn menstruatie eenmaal begint, nemen sommige klachten af, maar dan begint het volgende hoofdstuk: vijf dagen lang bloederige ellende. Constant naar het toilet, krampen, een buik die voelt alsof er een baksteen in ligt… en ondertussen moet je gewoon functioneren. Het liefst zou ik me verstoppen in een donker holletje met Netflix, een kruik en een zak chocolade. Maar ja, het leven gaat door.
Het hoort erbij — maar leuk is anders
Ik weet dat het erbij hoort. Dat het normaal is. Dat bijna elke vrouw dit herkent. Maar soms… soms ben ik er gewoon even helemaal klaar mee. En toch, elke maand opnieuw, overleef ik het weer. En elke keer denk ik: “Volgende maand wordt vast beter.” Spoiler: meestal niet.
Herken jij dit ook?
Ik ben heel benieuwd hoe andere vrouwen dit ervaren.
Ben jij ook zo’n wandelende tijdbom in die week? Of heb je juist weinig last?
Laat het me weten — misschien kunnen we samen een clubje beginnen.
