Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden. De mondkapjes zijn weg, de anderhalve meter is vergeten en de scholen zijn ‘gewoon’ open. We lijken weer normaal te doen.
Maar als ik naar Michael, Luna en hun leeftijdsgenoten kijk, zie ik iets anders. De kinderen die toen kind waren, zijn nu pubers. En ze dragen een onzichtbare rugzak met zich mee. Ze hebben in een cruciale tijd van hun ontwikkeling stilgestaan. Niet qua lengte want ze schoten de lucht in maar wel op het gebied van ‘leren leren’, plannen en sociale veerkracht.
Ze zaten er klaar voor (maar waarvoor?)
Ik kan me die ochtenden nog goed herinneren. Michael en Luna zaten er elke dag keurig op tijd klaar voor. Laptop open, ingelogd voor de dagopening. Aan hun inzet lag het echt niet; ze hebben in die periode hun stinkende best gedaan.
Ze maakten netjes de opdrachten die er stonden. Maar dan? Dan was het eigenlijk klaar voor de dag.
Het onderwijs dat gegeven werd, was simpelweg niet op niveau. Er waren nauwelijks échte lessen, het waren vooral “vul-maar-in-opdrachten” of, eindeloze tekenopdrachten om de tijd te vullen. De frustratie die ik toen voelde over de beperkte inzet vanuit school, voel ik soms nog steeds.
De prijs die Luna betaalt: Dyslexie en achterstand
Voor Luna is de impact misschien wel het grootst. Zij heeft meervoudige dyslexie. Juist kinderen zoals zij hebben die extra begeleiding, de directe feedback en de structuur van een klaslokaal nodig.
Achter een scherm viel dat weg. Die periode heeft haar lees- en taalontwikkeling echt geen goed gedaan. Het gat dat toen is ontstaan door het gebrek aan gespecialiseerde aandacht, merken we nu nog steeds.
Michael: Slim, maar hoe moet je leren?
Bij Michael zie ik een heel ander probleem. Hij zit nu op de middelbare school en is slim genoeg. Maar hij kan niet plannen. En erger nog: hij weet eigenlijk niet hoe hij moet leren.
In groep 7 en 8 leer je normaal gesproken je agenda gebruiken, vooruitkijken en ‘stampen’. Dat heeft hij gemist. Hij dacht jarenlang dat school betekende: ‘even inloggen, taakje afvinken en klaar’. Nu wordt er ineens zelfstandigheid verwacht die hij nooit heeft kunnen oefenen, en is het niveau natuurlijk vele malen hoger. De balans vinden tussen school en zijn digitale leven is voor hem en voor ons nog elke dag een enorme uitdaging.
Sociaal ongemakkelijk en vast aan het scherm
En dan is er nog het sociale stuk. Ik merk dat ze nieuwe contacten maken lastig vinden. Grote groepen mensen? Liever niet. Lange tijd in een drukke ruimte zijn voelt snel onveilig of vermoeiend.
Wat dat betreft is de schermtijd tot op de dag van vandaag een struggle. In die tijd moesten ze wel op het scherm om iemand te spreken. Buiten met elkaar afspreken of gewoon ‘hangen’ op een pleintje komt eigenlijk amper meer voor. Het sociale leven speelt zich af op Discord, Whatsapp of in een game.
Het was gezellig, maar zwaar
Als ik terugkijk, heb ik dubbele gevoelens. Ik vond het heerlijk om ze om me heen te hebben. De gezelligheid in huis, de nabijheid; dat koester ik. Maar de rol van ‘juf’ en ‘politieagent’ die ik erbij kreeg, was minder leuk.
We hebben nu te maken met een ‘Corona-puber-generatie’. Kinderen die wel willen, maar die essentiële vaardigheden missen omdat de wereld twee jaar lang op pauze stond. Misschien moeten we, als ze weer eens hun huiswerk vergeten of hun kamer niet uitkomen, iets minder streng zijn. Ze lopen geen marathon, ze zijn nog steeds aan het revalideren van iets wat zelfs voor ons soms nog onwerkelij
Lees ook:
👉 Is dat scherm hun enige sociale leven geworden? Lees hier wat ze eigenlijk doen op Discord.
👉 Moeite met huiswerk plannen? Lees hier hoe wij dat thuis proberen aan te pakken.
