De zomervakantie zit er bijna op. En als ik eerlijk ben, zie ik er stiekem best tegenop. Niet omdat ik mijn werk niet leuk vind, of omdat ik niet van structuur hou – maar omdat ik het samenzijn, de rust en het niets-moeten van de afgelopen weken zo ga missen.
Geen vakantie, wel fijne herinneringen
We zijn dit jaar niet weggeweest. Geen zonvakantie, geen zwembad, geen ander bed. Midden in de zomer hadden we een bruiloft, daarna sloeg het weer om, en de last minutes waren óf belachelijk duur óf ronduit dramatisch. Dus nee, geen trip dit jaar.
In plaats daarvan maakten we het thuis gezellig. Dagjes uit, kamperen in de tuin, lange avonden in de tuin UNO spelen, dierentuin, bioscoop, uit eten, een paar keer naar het strand. Bordspelletjes aan tafel, ritjes door Friesland en Arnhem. Geen grootse plannen, maar juist daardoor extra waardevol.
Het mooiste zat in het gewone
Mijn favoriete momenten zaten in de kleine dingen. Samen ontbijten zonder gehaast. Wandelen. Gewoon even niks hoeven. Michael genoot van gamen met zijn vader en lekker eten. Luna straalde bij Stray Kids en vond de uitjes heerlijk.
Wat we allemaal fijn vonden – en ik misschien nog wel het meest – was dat er niks moest. Alleen maar samen zijn en doen waar we zin in hadden.
Nieuwe school, nieuwe fase
Maar nu breekt weer een andere tijd aan. School, werk, afspraken, wekker, schema’s. En voor het eerst gaat Luna naar de middelbare school.
Ik ben trots. Echt waar. Maar loslaten? Dat blijft een ding. Zij vindt het spannend, ik ook. Ze groeit. Ze verandert. En ik sta erbij – blij voor haar, maar het schuurt ook een beetje. Ik ben vooral ontzettend dankbaar voor wie ze nu al is.
Terug in het ritme… maar hoe dan?
Ik werk 42 uur per week. In combinatie met gezin, huishouden en alles wat erbij komt, is het gewoon veel. Dat weet ik, en tóch schrik ik er elk jaar weer van hoeveel er ineens tegelijk op me afkomt.
De ochtenden vind ik het lastigst. Iedereen op tijd de deur uit, niks vergeten, zelf ook scherp moeten zijn. Het verschil met de vakantie is zó groot dat het me soms letterlijk benauwt.
Rust in de chaos zoeken
Wat een beetje helpt? Weekplanningen maken. Niet alleen voor de to-do’s, maar ook voor de leuke dingen. Samen ontbijten, proberen samen te koken, samen spelletjes spelen. Structuur aanbrengen, maar niet te streng – als het niet perfect loopt, dan is dat ook oké.
En ik probeer ook weer bewust af en toe stil te staan. Gewoon even niks. Geen scherm, geen to-do lijst. Alleen maar even ademhalen. Dat zijn kleine momenten, maar ze helpen me wel.
Voor moeders die ook opzien tegen ‘het echte leven’ weer
Voel jij die vakantieblues ook? Je bent echt niet de enige. Het is oké om er tegenop te zien. Het is oké als je het nu even niet voelt.
Maar geloof me: over een paar weken is dit gevoel weer naar de achtergrond verdwenen. Dan zit je weer in het ritme. De kinderen ook. Alles wat nu groots en overweldigend voelt, wordt vanzelf weer normaal.
Tot die tijd: haal eruit wat je nog kunt. Geniet van het laatste beetje rust. En wees lief voor jezelf. Je doet het goed – ook als het even wiebelt.
