Een winterse ochtend vol spanning
In februari 2010 gingen mijn man en ik samen het ziekenhuis in, om er later met z’n drietjes weer uit te komen. De geboorte van onze zoon Michael werd een avontuur van ruim 23 uur, vol spanning, emoties en onverwachte momenten. Een ervaring die we nooit meer zullen vergeten.
Het begon allemaal op woensdag 10 februari. Buiten lag een dikke laag sneeuw en de wereld was stil en wit. Om vijf uur ’s ochtends stapten we uit bed, klaar voor de inleiding van de bevalling. Om zes uur belden we het ziekenhuis om te vragen of er een kamer beschikbaar was. Gelukkig konden we meteen terecht.
Samen met mijn man en mijn moeder reden we door het winterse landschap richting het ziekenhuis. Terwijl buiten alles rustig leek, voelde het vanbinnen alsof er een complete storm van zenuwen en emoties woedde.
Een rustige kamer, maar een hoofd vol zenuwen
In het ziekenhuis kregen we een fijne kamer met een huiselijke sfeer. Er stond zelfs een koffiezetapparaat en de vriendelijke verpleegkundige van de nachtdienst stelde ons meteen op ons gemak. Toch bleef ik ontzettend gespannen. Ik had geen idee wat me allemaal te wachten stond.
Nadat we ons hadden geïnstalleerd, kwamen de assistentes uitleg geven over de inleiding. Ze vertelden dat een ingeleide bevalling vaak heftiger kan zijn en dat de weeën sneller en pijnlijker op elkaar kunnen volgen. Vanaf dat moment besloot ik het maar over me heen te laten komen. Er was tenslotte geen weg meer terug; Michael moest geboren worden.
De eerste weeën en een lange dag wachten
Om half acht werd de eerste gel ingebracht. Vrijwel direct begonnen de weeën. Het was een intens en pijnlijk gevoel dat ik nog nooit eerder had meegemaakt.
De verpleegkundigen gaven aan dat ze over vijf uur zouden terugkomen om te controleren of er al ontsluiting was. Zo niet, dan zou er een tweede dosis gel volgen.
De uren daarna waren zwaar. De weeën werden steeds heftiger en ik raakte uitgeput van de pijn. Mijn man en moeder waren mijn steun en toeverlaat. Urenlang masseerden ze mijn rug en hielpen ze mij door iedere wee heen.
De middag ging over in de avond en ondertussen leek iedereen andere richtlijnen te hebben. Geen tweede gel, maar alleen toucheren. We bleven maar doorgaan met puffen, wachten en hopen dat er vooruitgang zou komen.
Paniek, onzekerheid en steeds meer zorgen
Laat in de avond verscheen er eindelijk een vrolijke co-assistent, Chris. Ze gaf eerlijk toe dat ze “kippig” was, maar juist zij wist zonder pijn de tweede tube gel toe te dienen. Voor het eerst die dag kregen we weer een klein beetje hoop.
Niet veel later kwam een arts binnen met het voorstel om de weeën tijdelijk stil te leggen zodat ik kon slapen. De volgende dag zouden we dan opnieuw beginnen. Ik kreeg morfine en een slaapmiddel toegediend, maar werd daar ontzettend misselijk van en moest overgeven.
Kort daarna veranderde de sfeer volledig.
Een andere arts vertelde dat de hartslag van Michael niet stabiel bleef en dat een keizersnee misschien noodzakelijk zou worden. Binnen no-time stond de kamer vol apparatuur en werd ik aangesloten op een infuus.
Na controle bleek ik ineens vier centimeter ontsluiting te hebben. De wee-opwekkers werden gestart en vanaf dat moment volgde alles elkaar razendsnel op.
Van gezellige ziekenhuiskamer naar operatiekamer
Even later ontstond opnieuw paniek. De hartslag van Michael zakte steeds verder weg tijdens de weeën. Mijn vliezen werden gebroken en er werd een hartslagmeter op het hoofdje van ons zoontje geplaatst.
Rond vijf uur ’s morgens werd duidelijk dat het menens was. De gynaecoloog, dokter Pernet, was inmiddels uit bed gebeld omdat Michael het zichtbaar moeilijk kreeg in mijn buik.
Ineens stonden er zeker vijf extra mensen in de kamer. De apparatuur piepte onafgebroken en de gezellige ziekenhuiskamer veranderde langzaam in een operatiekamer.
Op dat moment besefte ik pas echt dat het mis zou kunnen gaan.
Toch bracht de gynaecoloog direct rust. Ze straalde zoveel vertrouwen uit dat ik meteen weer moed kreeg. Na een korte controle keek ze mij aan en zei:
“Ach meid, je hebt tien centimeter ontsluiting.”
Mijn moeder reageerde meteen:
“Waar wachten we dan nog op? Dan gaan we nu werken, lieverd!”
De geboorte van onze zoon Michael
Na drie krachtige persweeën, waarbij ik alles gaf wat ik in me had, werd onze zoon Michael geboren. Binnen 23 minuten was hij er.
Ons kleine mannetje.
Na een bevalling van 23 lange uren konden we eindelijk opgelucht ademhalen.
De eerste uren samen
Ondanks de zware bevalling kijken we met veel warmte terug op die eerste nacht in het ziekenhuis. We mochten eindelijk genieten van ons zoontje, urenlang knuffelen en bijkomen van alles wat er gebeurd was.
Mijn man zorgde geweldig voor ons en ook de verpleegkundigen waren ontzettend lief en betrokken. Dankzij hun goede zorg konden we echt even zorgeloos genieten van de allereerste momenten samen als gezin.
En dat gevoel… dat vergeet je nooit meer.
