In mijn vorige blog deelde ik al mijn zoektocht. Na het proberen van medicatie zoals Saxenda en Ozempic, wist ik dat er iets anders nodig was. Ik kwam uit bij de endoscopische sleeve, een relatief nieuwe ingreep in Nederland waarbij ze je maag niet weghalen, maar van binnenuit inplooien. Op 13 november had ik het langverwachte MDO (multidisciplinair overleg). Ik hoopte op groen licht, en dat kreeg ik.
En nu? Nu is het ineens heel erg echt. De datum staat in de agenda: op 23 maart word ik geopereerd.
Ontzettend spannend (en stiekem zie ik ertegenop)
Je zou misschien verwachten dat ik een gat in de lucht sprong toen ik de datum hoorde. Opluchting was er zeker, want dit voortraject is intensief. Maar als ik heel eerlijk ben: ik vind het onwijs spannend. Sterker nog, ik zie er stiekem best een beetje tegenop. Nu die datum van 23 maart zwart op wit staat, komt het ineens heel dichtbij. Het is niet zomaar even een afspraak. Het is een medische ingreep in mijn lijf. En hoewel deze vorm van een maagverkleining voor mij de enige juiste keuze is – juist omdat het minder definitief en ingrijpend voelt dan de klassieke operaties – blijft het een enorme stap.
Afscheid nemen van mijn veilige haven
De spanning zit hem voor mij niet alleen in de narcose of de operatie zelf. Het zit veel dieper. Zoals ik al eerder schreef: eten heeft voor mij een hele belangrijke functie gehad. Het was mijn houvast. Na alles wat er op mijn pad is gekomen, inclusief de kliniek voor mijn trauma’s, was eten een manier om overeind te blijven. Het zorgde ervoor dat ik kon ‘zijn’. Dankzij de traumatherapie sta ik nu steviger. Ik ben blijven staan. Maar afscheid nemen van dat oude beschermingsmechanisme? Dat voelt alsof ik straks moet leren fietsen zonder zijwieltjes. Ik wéét dat het tijd is om die functie van eten uit te schakelen, maar dat maakt het niet minder eng.
Waarom deze endoscopische sleeve de juiste keuze is
Als de zenuwen me even aanvliegen, probeer ik mezelf terug te roepen naar het ‘waarom’. Waarom doe ik dit? Ik doe dit niet voor de buitenwereld en ook niet zomaar voor een kledingmaatje kleiner. Ik doe dit voor mijn gezondheid. Ik wil voorkomen dat ik in de toekomst te maken krijg met al die enge ziektes die overgewicht met zich mee kan brengen. Mijn bloedwaardes zijn nu goed (op vitamines na), en dat wil ik vasthouden. Maar ik wil ook weer vrijuit kunnen leven. Dingen ontdekken en uitdagingen aangaan zonder dat mijn lichaam me daarin belemmert. Geen dingen meer uit de weg gaan omdat het fysiek niet lukt of omdat ik me ongemakkelijk voel.
De laatste weken aftellen
De komende tijd staat in het teken van voorbereiden. Fysiek, maar vooral ook mentaal. Het is een kwestie van ademhalen, vertrouwen op de artsen en vooral vertrouwen op mezelf. Ik heb in mijn leven voor veel hetere vuren gestaan. Dit is geen einde, het is het begin van iets nieuws.
Op 23 maart gaat het gebeuren. Ik vind het doodeng, maar ik ben er klaar voor. Wordt vervolgd…
Lees ook:
👉 Mijn eerdere blog over de keuze voor de endoscopische sleeve en het voortraject.
