Jullie weten vast nog dat ik vorig jaar een kliniek heb bezocht om mijn trauma’s te verwerken. Sindsdien is eigenlijk niets meer hetzelfde. En toch, in zekere zin, ook weer wel. Het is moeilijk uit te leggen. Ik voel me anders, en ik denk ook echt dat ik niet meer dezelfde persoon ben als daarvoor. Maar misschien heb ik ook onderschat hoe sterk ik ben, of juist niet ben. Het is zo makkelijk om weer terug te vallen in oude gewoontes, ook al weet ik dat ze niet helpend zijn.
Alle ballen hooghouden
Op de een of andere manier heb ik bedacht dat ik wel alle ballen hoog kan houden: een gezin met twee pubers, meer dan 40 uur werken, mijn blog bijhouden, afvallen met Ozempic, mijn studie afronden… Ik kan dat toch? En eerlijk, ik kan het ook wel. Maar dat komt wel met een prijs. Een paar weken geleden merkte ik dat ik de controle over mijn eigen gedachten begon te verliezen. Hoe kan dat nou? Ik had toch alles onder controle? In zekere zin wel, maar toch kwam dit als een donderslag bij heldere hemel.
Op naar de huisarts
Daar zat ik dan, huilend op een stoel, terwijl ik uitlegde hoe lastig ik het vond. Hoe graag ik alles wilde volhouden, maar eventjes gewoon niet meer wist hoe. Ik verlangde naar rust. Echt gewoon even rust. Even niet voelen, niet denken en niet overdenken. Gewoon rust in mijn hoofd om weer verder te kunnen. Maar hoe? Ik had geen idee. Het voelde überhaupt als falen om daar zo te zitten. Want ik was er toch? Ik kan alles, en dan ook nog eens tegelijk. Maar de echte vraag is: wil je ook alles? En dan ook nog eens allemaal tegelijk?
Reset en door
Ik moest even op adem komen, mijn prioriteiten op een rijtje zetten. Uiteindelijk heb ik toch besloten om een lage dosis medicatie te nemen, om weer te kunnen zijn waar ik nu ben. Is dit falen? Nee! Ben ik terug bij af? Absoluut niet. Kan ik weer vooruit? Ja, dat zeker! Ik heb weer ruimte in mijn hoofd. Of dat nu komt doordat ik stappen maak op school, mijn werk structureer of door die kleine dosis medicatie, het maakt eigenlijk niet uit. Het belangrijkste is dat ik weer in het hier en nu kan zijn, plezier heb, door kan gaan en niet meer stilsta. Het komt goed. Sterker nog, het is al goed. Ik ben precies waar ik moet zijn, op mijn eigen pad, en sla soms even af om weer op adem te komen, waarna ik mijn pad weer vervolg.
